ຊີວິດການເປັນຢູ່ທີ່ດີຂອງເດັກນ້ອຍໃນ ສປປ ລາວ ຍັງມີທ່າອຽງຖືກປ່ອຍປະສູງ

0
623

ມີເດັກນ້ອຍພຽງແຕ່ 12% ທີ່ບໍ່ເຄີຍຖືກປ່ອຍປະລະເລີຍໃນທຸກດ້ານ ແຕ່ວ່າຍັງມີເດັກອາຍຸຕໍ່າກວ່າ 18 ປີເຖິງ 70% ທີ່ໄດ້ຜ່ານປະສົບການກ່ຽວກັບການຖືກປ່ອຍປະເປັນຢ່າງໜ້ອຍ 2 ດ້ານໃນຂົງເຂດໂພຊະນາການ, ສຸຂະພາບ, ການສຶກສາ, ພັດທະນາການໄວເດັກ, ການປົກປ້ອງເດັກ, ນໍ້າສະອາດ, ສຸຂະອະນາໄມ, ບ່ອນຢູ່ອາໄສ ແລະ ຂໍ້ມູນ-ຂ່າວສານ.

ອີງຕາມບົດລາຍງານກ່ຽວກັບເປົ້າໝາຍການພັດທະນາແບບຢືນຢົງ SDG ລະບຸວ່າ: ຈຳນວນ 50% ທີ່ໄດ້ຜ່ານປະສົບກັບກ່ຽວ ກັບການຖືກປ່ອຍປະ 3 ດ້ານຂຶ້ນໄປໃນເວລາດຽວກັນ, ບົດລາຍງານນີ້ໄດ້ນໍາໃຊ້ຜົນການສໍາຫຼວດຕົວຊີ້ວັດສັງຄົມລາວຄັ້ງທີ II (LSIS II) ເປັນແຫຼ່ງຂໍ້ມູນຕົ້ນຕໍ ແລະ ໄດ້ເກັບກໍາເອົາສະພາບການໃນປັດຈຸບັນຂອງຄວາມຈໍາເປັນທີ່ຍັງບໍ່ທັນໄດ້ຮັບການແກ້ໄຂ ແລະ ສິດທິຂອງເດັກໃນ ສປປ ລາວ ທັງນີ້ ຍັງສະແດງໃຫ້ເຫັນເຖິງພັນທະຂອງລັດຖະບານທີ່ຕ້ອງບັນລຸເປົ້າໝາຍພັດທະນາແບບຍືນຍົງ. ໂດຍຮອງລັດຖະມົນຕີກະຊວງແຜນການ ແລະ ການລົງທຶນໄດ້ກ່າວວ່າ: ສປປ ລາວ ຈະສືບຕໍ່ລິເລີ່ມໃນລະດັບສາກົນໃນການຈັດບູລິມະສິດຄວາມເຂົ້າໃຈກ່ຽວກັບສະພາບການຂອງເດັກໃນປະເທດ, ໂດຍການວິເຄາະທີ່ອີງຕາມຫຼັກຖານ ແລະ ເອົາໃຈໃສ່ເດັກ, ການປະຕິບັດງານເຫຼົ່ານີ້ສະແດງໃຫ້ເຫັນເຖິງພັນທະຂອງ ສປປ ລາວ ທີ່ມີຕໍ່ວາລະການພັດທະນາສາກົນແບບຍືນຍົງ ພ້ອມທັງວາລະຫຼຸດຜ່ອນຄວາມທຸກຍາກແຫ່ງຊາດ, ຊຶ່ງທັງສອງເປັນອົງປະກອບຂອງຄວາມພະຍາຍາມແຫ່ງຊາດໃນການຫຼຸດພົ້ນອອກຈາກສະຖານະພາບປະເທດດ້ອຍພັດທະນາເທື່ອລະກ້າວພາຍໃນປີ 2024, ອີງຕາມບົດລາຍງານນີ້ ໃນກຸ່ມເດັກອາຍຸແຕ່ 0-4 ປີ ຢ່າງໜ້ອຍເດັກ 1 ໃນ 3 ຖືກປ່ອຍປະໃນທຸກດ້ານ ເລີ່ມຈາກ 33% ໃນດ້ານຂອງນໍ້າສະອາດເຖິງ 94% ໃນດ້ານພັດທະນາການໃນໄວເດັກອາຍຸແຕ່ 5-10 ປີມີອັດຕາຖືກປ່ອຍປະທີ່ສູງ ໂດຍສະເພາະແມ່ນໃນທາງດ້ານສຸຂະອະນາໄມ ແລະ ທີ່ຢູ່ອາໄສ.

ແນວໃດກໍຕາມ, ເດັກສ່ວນຫຼາຍໄດ້ມາດຕະຖານທາງດ້ານການເຂົ້າສຶກສາຮໍ່າຮຽນໃນໂຮງຮຽນ ແລະ ຮຽນຈົບ, ສາມາດເຂົ້າເຖິງອຸປະກອນໃຫ້ຂໍ້ມູນ-ຂ່າວສານ, ອາຍຸແຕ່ 11-17 ປີ, ຈຳນວນ 41% ແມ່ນບໍ່ໄດ້ເຂົ້າໂຮງຮຽນສາມັນ ຫຼື ບໍ່ໄດ້ຮຽນຈົບໂຮງຮຽນສາມັນໃນລະດັບທີ່ກົງກັບອາຍຸຂອງເຂົາເຈົ້າ, ບົດລາຍງານສະບັບດັ່ງກ່າວຍັງໄດ້ເຫນັ້ນໜັກໃຫ້ເຫັນເຖິງສະພາບເດັກເຕ້ຍທີ່ຮຸນແຮງ ຊຶ່ງມີຈໍານວນ 33% ໃນກຸ່ມອາຍຸແຕ່ 0-4 ປີ, ເດັກເຕ້ຍຍັງມີອັດຕາທີ່ສູງໃນທາງດ້ານການຖືກປ່ອຍປະໃນທຸກດ້ານ ແລະ ປະສົບກັບການຖືກປະລະທີ່ໜັກໜ່ວງ ແລະ ຊໍ້າຊ້ອນຫຼາຍຄັ້ງກວ່າເດັກທີ່ບໍ່ເປັນເດັກເຕ້ຍ, ການແຈກຢາຍທາງດ້ານພູມສັນຖານຂອງເດັກທີ່ຖືກປະລະຫຼາຍດ້ານນັ້ນແມ່ນບໍ່ສະໝໍ່າສະເໝີກັນໃນທົ່ວປະເທດ.

ສ່ວນໃນຂັ້ນແຂວງອັດຕາສູງສຸດຂອງການຖືກປ່ອຍປະຫຼາຍດ້ານແມ່ນຢູ່ໃນແຂວງສະຫວັນນະເຂດ, ສາລະວັນ, ເຊກອງ ແລະ ໄຊສົມບູນ, ອັດຕາຕໍ່າສຸດຂອງຄວາມທຸກຍາກຫຼາຍດ້ານໃນທາງດ້ານການເກີດຄວາມທຸກຍາກ ແລະ ຄວາມໜັກໜ່ວງຂອງຄວາມທຸກຍາກແມ່ນຢູ່ໃນນະຄອນຫຼວງວຽງຈັນ. ຂະນະທີ່ຫົວໜ້າກົມອົງການຈັດຕັ້ງສາກົນ ກະຊວງການຕ່າງປະເທດກ່າວວ່າ: ສປປ ລາວ ໄດ້ຮັບຮອງເອົາສົນທິສັນຍາວ່າດ້ວຍສິດທິເດັກ ແລະ ມີພັນທະຕ້ອງບັນລຸບັນດາເປົ້າໝາຍພັດທະນາແບບຍືນຍົງພາຍໃນປີ 2030, ບົດສຶກສານີ້ຈະຊ່ວຍຕິດຕາມຄວາມຄືບໜ້າທຽບກັ ເປົ້າໝາຍຕ່າງໆ ພ້ອມທັງເປັນຂໍ້ມູນເບື້ອງຕົ້ນສໍາລັບຄວາມທຸກຍາກຂອງເດັກ ໂດຍມີຈຸດປະສົງເພື່ອຫຼຸດຜ່ອນຄວາມທຸກຍາກນັ້ນໃຫ້ໄດ້ເຄິ່ງໜຶ່ງເປັນຢ່າງໜ້ອຍ, ຖ້າຫາກຕ້ອງການຫຼຸດຜ່ອນອອກຈາກສະຖານະພາບປະເທດດ້ອຍພັດທະນາແມ່ນຕ້ອງໄດ້ຕິດຕາມຄວາມຄືບໜ້າໃນການຫຼຸດຜ່ອນອັດຕາຄວາມທຸກຍາກຫຼາຍດ້ານເພື່ອຮັບປະກັນວ່າມັນມີຄວາມຄືບໜ້າໄປໃນທິດທາງທີ່ຖືກຕ້ອງ, ການຖືກປ່ອຍປະຫຼາຍດ້ານໃນໄວເດັກ ແລະ ໃນໄວໜຸ່ມສາມາດສົ່ງຜົນກະທົບທີ່ບໍ່ສາມາດປົວແປງໄດ້ຕໍ່ກັບການເຮັດວຽກ ແລະ ການເຂົ້າຮ່ວມໃນສັງຄົມຂອງເດັກເຫຼົ່ານັ້ນ.

ທັງນີ້, ການຫຼຸດຜ່ອນບໍ່ໃຫ້ເດັກຖືກປ່ອຍປະຫຼາຍດ້ານໃນປັດຈຸບັນນີ້ຈະເປັນການປະກອບສ່ວນອັນຫຼວງຫຼາຍໃຫ້ການຂະຫຍາຍຕົວທາງດ້ານເສດຖະກິດ ແລະ ລະດັບການຜະລິດໂດຍລວມຂອງປະເທດ ເພື່ອໃຫ້ ສປປ ລາວ ຈະເລີນກ້າວໜ້າຂຶ້ນກວ່າເກົ່າ. ຜູ້ຕາງໜ້າງອົງການຢູນິເຊັບປະຈໍາ ສປປ ລາວ ໄດ້ກ່າວວ່າ: ການລົງທຶນໃນການສ້າງຄວາມເຂົ້າໃຈວ່າເດັກຄົນໃດທຸກຍາກ ແລະ ຄວາມທຸກຍາກຂອງເຂົາເຈົ້າເປັນລັກສະນະຄືແນວໃດນັ້ນຈະຊ່ວຍປະກອບຂໍ້ມູນເຂົ້າໃນການສ້າງນະໂຍບາຍ ແລະ ການວາງແຜນງານ ເພື່ອຫຼຸດຜ່ອນຄວາມທຸກຍາກຢ່າງຍືນຍົງຕາມເສັ້ນທາງໄປສູ່ການພັດທະນາຕົ້ນທຶນມະນຸດ ແລະ ການຂະຫຍາຍຕົວທາງເສດຖະກິດ ໃນ ສປປ ລາວ, ມັນຈໍາເປັນທີ່ຕ້ອງລົງທຶນໃຫ້ຖືກຕ້ອງໃນເດັກໃນວັນນີ້ເພື່ອໃຫ້ໄດ້ຕົ້ນທຶນດ້ານຄວາມຮັບຮູ້ ແລະ ດ້ານມະນຸດຂອງລຸ້ນຄົນໃນປີ 2030 ຢູ່ໃນ ສປປ ລາວ ໃຫ້ໄດ້ສູງສຸດ, ຊຶ່ງເຂົາເຈົ້າຈະເປັນຕົວຂັບເຄື່ອນການພັດທະນາເສດຖະກິດ ແລະ ສັງຄົມໃນປະເທດທີ່ກໍາລັງມີການປ່ຽນແປງຢ່າງໄວວາ, ໃນທາງດ້ານສະພາບການຂອງຕະຫຼາດແຮງງານ, ການຕອບສະໜອງຕາມຄວາມຕ້ອງການພື້ນຖານຂອງເດັກຢ່າງຮີບດ່ວນ, ການປະຕິບັດຕາມສິດທິຂອງເຂົາເຈົ້າ ແລະ ການຈັດບູລິມະສິດງົບປະມານແຫ່ງຊາດ ເພື່ອການຊ່ວຍເຫຼືອເດັກເຫຼົ່ານີ້ແມ່ນເປັນບູລິມະສິດດ້ານສິທິພົນລະເມືອງ ແລະ ດ້ານເສດຖະກິດ-ສັງຄົມ.

 

ໂດຍ: ດອກຕາເວັນ

ອອກ​ຈາກ REPLY ເປັນ

Please enter your comment!
Please enter your name here

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.