ຄວາມເປັນມາຂອງນາງສັງຂານ (ບຸນປີໃໝ່ລາວ) ໃນອະດີດຕະການດົນນານມາແລ້ວ… ໃນສະໄໝນັ້ນມີເຈົ້າຜູ້ຄອງເມືອງສະຫວັນອົງໜື່ງຊື່ “ພະຍາກະບິນລະພຣົມ” ເປັນຄົນມີພູມປັນຍາສະຫຼາດອາດຫານເກັ່ງກ້າສາມາດບໍ່ມີຜູ້ໃດມາທຽມໄດ້ເປັນເທບແຫ່ງສວງສະຫວັນວິມານຊັ້ນຟ້າ (ຊັ້ນພຣົມ), ຢູ່ມາມື້ໜຶ່ງບັນດາເສນາອາມາດໄດ້ຮູ້ຂ່າວວ່າມີຊາຍໜຸ່ມຄົນໜື່ງໃນໂລກມະນຸດສະຫຼາດຫຼັກແຫຼມເປັນນັກປຣາດບັນດິດຈື່ງເຊີນເຂົ້າມາໃນເມືອງສະຫວັນເພື່ອທ້າສະໝອງລອງປັນຍາດ້ວຍເຫດເລົ່າກັນມາມີດັ່ງນີ້: “ພະຍາກະບິນລະພຣົມ” ຈຶ່ງໄດ້ທ້າສະໝອງລອງປັນຍາ ກັບທ່ານນັກປຣາດຜູ້ຮຽນຈົບໄຕຼເພດ (ຄວາມຮູ້ຂັ້ນສູງສາມຢ່າງ ໄດ້ແກ່ 1. ໂຫລາສາດ-ດາຣາສາດ, 2. ຄະຣູສາດ ແລະ 3. ພາສາສາດ) ເຊິ່ງມີຊື່ສຽງຮຽງນາມເປັນທີ່ຮູ້ຈັກກັນດີຄື “ທ້າວທຳມະບານກຸມມານ” , ເປັນບຸດຊາຍເສດຖີຄົນໜຶ່ງໃນໂລກມະນຸດ ທ້າວໄດ້ສຶກສາຮ່ຳຮຽນຈົບວິຊາໄຕຼເພດ ເປັນນັກປຣາດສະຫຼາດ ຜູ້ມີປັນຍາຫຼັກແຫຼມເໜືອກວ່າເພື່ອນມະນຸດດ້ວຍກັນສາມາດຮູ້ຮອດພາສາສັດຕ່າງໆໃນນັ້ນລວມທັງພາສານົກທຸກຊະນິດ, ເມື່ອມີຄົນມາຖາມບັນຫາໃດ ບໍ່ວ່າຄະຕິໂລກ ຫຼື ຄະຕິທັມ, ສະຫວັນ-ໂລກມະນຸດ, ນາລົກ “ທ້າວທຳມະບານກຸມມານ” ຄົນນີ້ເຂົາສາມາດແກ້ໄດ້ໝົດທຸກບັນຫາ, ຄວາມຊ່າລືກ່ຽວກັບ “ທ້າວທຳມະບານກຸມມານ” ມີສະຕິປັນຍາແຫຼມຄົມ ສາມາດແກ້ບັນຫາໄດ້ຢ່າງບໍ່ຂ້ອງບໍ່ຄາຊື່ສຽງດັງກ້ອງໄປຮອດ “ພະຍາກາບິນລະພຣົມ” ຢູ່ສວງສະຫວັນ, ຕອນນັ້ນມີເທບອົງໜື່ງເຊີ່ງເປັນເຈົ້າແຫ່ງພຣົມ ແລະ ເທວະດາທັງຫຼາຍຊື່ວ່າ: ພະຍາກະບິນລະພຣົມ, ເມື່ອຊາບຊື່ສຽງດັ່ງກ່າວຈຶ່ງຢາກທົດສອບລອງພູມຄວາມຮູ້ຂອງ “ທ້າວທຳມະບານກຸມມານ” ລອງເບິ່ງ ຈຶ່ງໄດ້ເຫາະລົງມາຍັງໂລກມະນຸດ ແລະໄດ້ພົບກັບ “ທ້າວທຳມະບານກຸມມານ” ຢູ່ຫໍຜາສາດ 07 ຊັ້ນ ທ່າມກາງຝູງໝູ່ນັກປຣາດມະຫາບັນດິດເສນາອາມາດທັງຫຼາຍ, “ພະຍາກະບິນລະພຣົມ” ໄດ້ຖາມຄຳຖາມ ກັບ “ທ້າວທຳມະບານກຸມມານ” 03 ຂໍ້ຄື: ສິຣິ (ຣາສີ) ຂອງຄົນເຮົາຢູ່ໃສ? ໃນຕອນເຊົ້າ, ຕອນສວາຍ ແລະ ຕອນແລງ. (ສິຣິ ຫຼື ຣາສີ ແມ່ນຈຸດສຳຄັນຂອງຮ່າງກາຍເປັນຄວາມພິເສດຂອງມະນຸດທີ່ຈະຂາດບໍ່ໄດ້ ຫຼືແປວ່າ ຣາສີປະຈຳຍາມ, ປະຈຳວັນ) ແຕ່ວ່າ “ພະຍາກະບິນລະພຣົມ” ບໍ່ທັນໃຫ້ “ທ້າວທຳມະບານກຸມມານ” ຕອບທັນທີໂລດແຕ່ຜັດໃຫ້ໃຊ້ເວລາຕອບແມ່ນ ອີກ 07 ວັນ ຕົນຈະເຫາະລົງມາຟັງຄຳຕອບໂດຍໄດ້ວາງເງື່ອນໄຂໄວ້ວ່າ: ” ຖ້າຕອບບໍ່ໄດ້ ທ້າວທຳມະບານກຸມມານ ຈະຖືກ ພະຍາກະບິນລະພຣົມ ຕັດຄໍ ແລະ ໃນທາງກົງກັນຂ້າມຖ້າ ທ້າວທຳມະບານກຸມມານ ຕອບໄດ້ ພະຍາກະບິນລະພຣົມ ກໍ່ຈະຍອມໃຫ້ຕັດຄໍເຊັ່ນດຽວກັນ.

ດັ່ງນັ້ນ, ຕາມການຕົກລົງນີ້ໃນວັນຖ້ວນເຈັດມື້ຂ້າງໜ້າ ລະຫວ່າງ ” ພະຍາກາບິນລະພຣົມ ກັບ ທ້າວທຳມະບານກຸມມານ ” ຈະຕ້ອງມີຜູ້ໜຶ່ງຖືກຕັດຄໍທ່ຽງແທ້, ຫຼັງຈາກພະຍາກະບິນລະພຣົມເຫາະບິນກັບຄືນເມືອເທິງຊັ້ນສະຫວັນ ໄປແລ້ວ ທ້າວທຳມະບານກຸມມານ ຕ້ອງໄດ້ໃຊ້ສະໝອງຄິດຢ່າງໜັກເພື່ອຊອກຫາຄຳຕອບແຕ່ກໍ່ຊອກບໍ່ເຫັນ, ບໍ່ມີຄັມພີດີກາເຫຼັ້ມໃດເລີຍທີ່ກ່າວເຖິງຄຳວ່າ “ສິຣິ” ຂອງຄົນ, ວັນເວລາລ່ວງເລີຍໄປ 06 ມື້ ນັບແຕ່ ທ້າວທຳມະບານກຸມມານ ຕັ້ງໜ້າຄົ້ນຄວ້າຫາຄຳຕອບຈົນບໍ່ມີເວລາພັກຜ່ອນຫຼັບນອນ ຫຼື ກິນເຂົ້າກິນນ້ຳ ເຮັດໃຫ້ຕົນໂຕເຂົາຈ່ອຍຜອມລ່າເຫຼືອງເຫຼືອແຕ່ໜັງຫຸ້ມດູກ, ເມື່ອຮູ້ໂຕວ່າຈະຕ້ອງຖືກຕັດຄໍແນ່ນອນແລ້ວ ທ້າວທຳມະບານກຸມມານ ຈິ່ງຕັດສິນໃຈຄັ້ງສຸດທ້າຍວ່າ: ເຮົາເປັນຄົນລະດັບນັກປຣາດມີຊື່ສຽງດັງກັງວານກ້ອງໂລກ ຜູ້ໜຶ່ງຊິໄປຍອມໃຫ້ຕັດຄໍປະຈານໃຫ້ເສຍຊື່ສຽງເຮັດຫຍັງ?, ແໜງສູ້ໄປຕາຍເອງດີກວ່າ, ຂະນະນັ້ນເປັນເວລາຄ່ຳມືດແລ້ວ ທ້າວທຳມະບານກຸມມານ ພາຮ່າງກາຍອັນຈ່ອຍຜອມຍ່າງໂຊ ຊັກໂຊເຊລົງຈາກຫໍຜາສາດ 07 ຊັ້ນ ມຸ່ງໜ້າລັກໜີເຂົ້າປ່າໃຫຍ່ໄພສານ ເມື່ອເຫັນວ່າຈະຍ່າງຕໍ່ໄປບໍ່ໄຫວເຂົາຈຶ່ງໂຍບນັ່ງລົງກ້ອງຕົ້ນຕານຕົ້ນໜຶ່ງໃນກາງປ່າດົງ ໂດຍຄິດວ່າຄວາມອິດເມື່ອຍ ແລະ ຄວາມຫິວທີ່ເພີ່ມຂຶ້ນຊັກໄຊ້ນັ້ນຈະເຮັດໃຫ້ເຂົາຈົບຊີວິດລົງຢູ່ສະຖານທີ່ແຫ່ງນີ້, ແຕ່ຟ້າໄດ້ເຫັນເປັນໃຈໃຫ້ທ້າວທຳມະບານກຸມມານນອນພັກຢູ່ກ້ອງຕົນຕານຍ້ອນຄວາມອິດເມື່ອຍຫລາຍ ກົງກັນຂ້າມ ຢູ່ເທິງຕົ້ນຕານນັ້ນມີແຮ້ງສອງຜົວເມຍອາໄສເຮັດຮັງຢູ່ເທິງຍອດຕານ ຕົກຕອນເດິກຄ່ຳສະຫງັດກາງຄືນນັ້ນ ແຮ້ງສອງຜົວເມຍໄດ້ລົມກັນກ່ຽວກັບແຜນການຈະໄປກິນອາຫານ ໃນມື້ອື່ນໂດຍເມຍຖາມຜົວວ່າ: ມື້ອື່ນຈະໄປຫາກິນທາງໃດ?