ໃນວັນທີ 31 ມັງກອນ 1962 ໂຣກຫົວບໍ່ເຊົາ (The 1962 Laughter Epidemic of Tanganyika) ເກີດຈາກກຸ່ມນັກຮຽນຜູ້ຍິງຈຳນວນ 3 ຄົນ ເຊິ່ງຢູ່ໂຮງຮຽນປະຈຳໃນບ້ານຄາຊາໆ ປະເທດແທນຊາເນຍ ໄດ້ຫົວພ້ອມກັນ ແລະ ບໍ່ສາມາດເຊົາຫົວໄດ້.

ນັກຮຽນທັງ 3 ຄົນນີ້ ກໍຫົວຕິດຕໍ່ກັນເປັນເວລາດົນ ແລະ ບໍ່ມີທ່າທີຈະຢຸດ ແລະ ບໍ່ເທົ່າໃດເດັກຄົນອື່ນກໍຫົວຄືກັນ.

ບັນດາເດັກນ້ອຍເຫຼົ່ານີ້ຫົວຕິດຕໍ່ກັນເປັນອາທິດ ໂດຍບໍ່ສາມາດຢຸດໄດ້ ເຮັດໃຫ້ໂຮງຮຽນຕ້ອງປິດຊົ່ວຄາວ ແລະ ສ້າງຄວາມສົງໄສແກ່ຄົນຈຳນວນຫຼາຍ ວ່າເກີດຫຍັງຂຶ້ນ.

ໂຣກນີ້ມັນເລີ່ມຈາກ 3 ຄົນ ລາມຈົນໄປຮອດ 159 ຄົນ ທີ່ຕິດອາການຫົວບໍ່ເຊົາ.

ອາການຫົວບໍ່ເຊົາຮຸນແຮງຂຶ້ນເລື່ອຍໆ ໂດຍຜູ້ມີອາການ ຈະຫົວຕັ້ງແຕ່ 6 ຊົ່ວໂມງ ຈົນເຖິງ 2 ອາທິດ ແລະ ອາການກໍຮຸນແຮງຂຶ້ນເລື່ອຍໆ ຈົນອາຈານຕ້ອງຍົກເລີກການຮຽນ ການສອນ.

ນອກນັ້ນ ອາການນີ້ຍັງລາມໄປໃນບ້ານເຮັດໃຫ້ມີຜູ້ຕິດອາການນີ້ເປັນ 1.000 ຄົນ ຈົນໂຮງຮຽນ 14 ຕ້ອງປິດຊົ່ວຄາວ.

ອາການຫົວບໍ່ເຊົາ ສົ່ງຜົນອັນຕະລາຍຕໍ່ຮ່າງກາຍເຊັ່ນ ອາການມຶນງົງ ປັນຫາທາງຫາຍໃຈ ຄວບຄຸມຕົນເອງບໍ່ໄດ້ ລວມເຖິງມີອາການເມື່ອຍອ່ອນເພຍ.

ຜ່ານມາ 1ປີເຄິ່ງ “ອາການຫົວບໍ່ເຊົາ” ບໍ່ຄ່ອຍໆເຊົາໄປ ໂດຍຜູ້ທີ່ມີອາການກໍຄ່ອຍໆຫົວໜ້ອຍລົງເລື່ອຍໆ ຈົນຢຸດໄປເອງ ແລະ ໂຮງຮຽນ ຫຼື ຮ້ານຄ້າ ກໍກັບມາເປີດປົກກະຕິ.

ອາການນີ້ ບັນດາແພດໝໍກໍມີການກວດຫາສາເຫດ ແຕ່ກໍບໍ່ສາມາດຫາຄຳຕອບໄດ້ວ່າມັນເກີດໄດ້ຍ້ອນຫຍັງ.

ທີ່ມາຈາກ atlasobscura