ກະທຽມ ຈັດວ່າເປັນສະໝຸນໄພທີ່ຍອມຮັບກັນມາຕັ້ງແຕ່ສະໄໝບູຮານ ໂດຍເຊື່ອວ່າ ມີຄຸນຄ່າທາງອາຫານ ແລະຄຸນຄ່າທາງຢາສູງ ຄົນໃນຊາດແຖວອາຊີ ນິຍົມໃຊ້ກະທຽມແຕ່ລົດແລະແຕ່ງກິ່ນໃນອາຫານເກືອບທຸກຊະນິດ ນັກວິຊາການໃນສະໄໝໃໝ່ໄດ້ຄົ້ນຄວ້າ ພົບເຫດຜົນທີ່ໜ້າເຊື່ອຕາມທີ່ໄດ້ເຊື່ອກັນມາວ່າ ກະທຽມມີສັບພະຄຸນເປັນຢາປະຕິຊີວະນະ, ເປັນຢາຂ້າເຊື້ອ ສາມາດກຳຈັດພາວະລ້າງພິດໃນຮ່າງກາຍ ແລະເປັນສະໝຸນໄພທີ່ມີສັບພະຄຸນໃນການກະຕຸ້ນທົ່ວໆໄປໄດ້ອີກດ້ວຍ.
ຄຸນປະໂຫຍດຂອງກະທຽມທີ່ໄດ້ທຳການຄົ້ນຄວ້າທັງໃນປັດຈຸບັນ ແລະທີ່ໄດ້ເຊື່ອຖືກັນມານານມີດັ່ງນີ້ :
- ຢຸດຢັ້ງການຈະເລີນເຕີບໂຕຂອງເຊື້ອຈຸລິນຊີ.
- ຊ່ວຍຂັບເຫື່ອ ແລະຂັບມູນພາວະຕ່າງໆອອກຈາກຮ່າງກາຍ ໂດຍການໄປຜູກໂຕເຂົ້າກັບໂມເລກຸນທີ່ເປັນພິດ ແລ້ວຮ່າງກາຍຈະຂັບອອກທາງອຸດຈາລະ.
- ເປັນຢາອາຍຸວັດທະນະ ຖ້າຮັບປະທານສະໝໍ່າສະເໝີ.
- ກະຕຸ້ນການໄຫລວຽນຂອງເລືອດ ແລະຊ່ວຍສ້າງພູມຄຸ້ມກັນຕໍ່ໂລກ.
- ປັບລະດັບນ້ຳຕານໃນເລືອດໃຫ້ປົກກະຕິ ແລະຫລຸດຄໍເລດສະເຕີໂຣນ.
- ປ້ອງກັນບໍ່ໃຫ້ເກີດເລືອດເກາະເປັນກ້ອນອຸດຫລອດເລືອດ ເຊິ່ງເປັນສາເຫດຂອງອຳມະພາດ ຫລືອຳມະພຶກໄດ້.
- ປັບຄວາມດັນເລືອດໃຫ້ຄົງສະພາບຕາມໄວ.
- ສົ່ງເສີມລະດັບການຍ່ອຍ ແລະເຮັດໃຫ້ທ້ອງບໍ່ຜູກ.
- ແກ້ໄຂ ແກ້ປວດຫົວ ແລະກະວົນກະວາຍໃຈ.
- ປ້ອງກັນແລະຮັກສາກ່ຽວກັບລະບົບຫາຍໃຈ ເຊັ່ນ ຫວັດ ເຍື່ອດັງອັກເສບ ນ້ຳມູກໄຫລ.