ຄວາມຮັກ ຄວາມຜູກພັນ ຄວາມຫ່ວງໄຍອາໄລອາວອນ ແລະຄວາມສັດທາເຮັດໃຫ້ໂລກນີ້ໜ້າຢູ່. ຄວາມຮັກເປັນພະລັງຜັກດັນໃຫ້ສ້າງສັນສິ່ງດີງາມໃຫ້ແກ່ໂລກ, ຍ້ອນຮັກຈິ່ງຮັກສາແລະປົກປ້ອງ ແຕ່ກົງກັນຂ້າມ ຍ້ອນຮັກຈິ່ງທຳລາຍເພື່ອປົກປ້ອງ ຂື້ນຢູ່ກັບກໍລະນີແລະເຫດປັດໄຈ. ຄວາມຮັກທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ນັ້ນ ຄືຄວາມຮັກທີ່ບໍ່ເຫັນແກ່ຕົວ ປະກອບດ້ວຍຄວາມເມດຕາ, ຈະຫ່ວງໄຍອາໄລອາວອນແກ່ຄົນທີ່ຕົນເອງຮັກຢູ່ສະເໝີເມື່ອເຫັນຄົນທີ່ຕົນຮັກພົບພໍ້ອຸປະສັກ ແລະຈະຍິນດີພໍໃຈກັບຄົນທີ່ຕົນຮັກ ເມື່ອເຂົາເຈົ້າໄດ້ດີ.

ຖ້າເວົ້າເຖິງຄວາມຮັກຄວາມເຄົາລົບຕໍ່ພໍ່ແມ່ຜູ້ບັງເກີດເກົ້າແລ້ວ ລູກໆທຸກຄົນກໍຈະເທີດທູນບູຊາເກັບໄວ້ຢູ່ໃນໃຈສະເໝີ ບໍ່ວ່າເພິ່ນຈະຈາກໄປຫຼືຍັງຢູ່ກໍຕາມ ເພາະມັນຄືຄວາມຮັກທີ່ມະຫັດສະຈັນຍິ່ງກວ່າຄວາມຮັກໃດໆໃນໂລກ. ມີລູກຫຼາຍຄົນ ຕອນທີ່ຍັງບໍ່ທັນມີບັນຫາໃນຊີວິດ ກໍມັກຈະບໍ່ສົນໃຈພໍ່ແມ່ ແຕ່ຖ້າເມື່ອໃດປະເຊີນໜ້າກັບຄວາມທຸກ ມັກຈະຄິດຮອດພໍ່ແມ່ເປັນຄົນສຸດທ້າຍ, ມັນເປັນໜ້າສັງເວດແທ້ກັບພວກລູກໆເຫຼົ່ານັ້ນ ເພາະແທນທີ່ຈະຄິດເຫັນໜ້າພໍ່ແມ່ທຸກເມື່ອທຸກຍາມ.

ຖ້າເວົ້າເຖິງໜ້າທີ່ການງານຫຼືອາຊີບທີ່ເຮົາກຳລັງເຮັດຢູ່, ມີແຕ່ຄວາມຮັກເທົ່ານັ້ນຈະນຳພາເຮົາໄປສູ່ເປົ້າໝາຍສູງສຸດນັ້ນຄືຄວາມສຳເລັດ. ຈິດໃຈທີ່ຮັກໃນໜ້າທີ່ຂອງຕົນ ກໍຖືໄດ້ວ່າເປັນຈິດໃຈແຫ່ງການເສຍສະລະ, ເມື່ອເສຍສະລະແລ້ວ ກໍຈະນຳໄປສູ່ການເອົາໃຈໃສ່ຢ່າງສຸດຫົວໃຈ ແລະຜົນສຳເລັດກໍຈະລໍຖ້າເຮົາຢ່າງບໍ່ຕ້ອງສົງໄສ.

ເມື່ອພວກເຮົາມາເວົ້າເຖິງການເຮັດບຸນອຸທິດສ່ວນກຸສົນຫາພໍ່ແມ່ ທີ່ເຫັນໄດ້ຈາກບຸນປະເພນີຕ່າງໆ ເຫັນວ່າຊາວພຸດສ່ວນໃຫຍ່ມີຄວາມຕັ້ງອົກຕັ້ງໃຈ ກະກຽມເຂົ້ານ້ຳໂພຊະນະອາຫານ ເພື່ອມາໃສ່ບາດຢາດນ້ຳອຸທິດສ່ວນບຸນກຸສົນໄປໃຫ້ພໍ່ແມ່ຍາດພີ່ນ້ອງທີ່ລ່ວງລັບໄປແລ້ວ ກໍຍ້ອນເກີດຈາກສັດທາຕໍ່ພຣະພຸດທະສາສະໜາ ແລະ ຄວາມຮັກອາໄລຫາພໍ່ແມ່ທີ່ເພິ່ນຈາກໂລກນີ້ໄປແລ້ວ ຫວັງວ່າການອຸທິດສ່ວນກຸສົນຈະໄປຮອດໄປເຖິງເພິ່ນ. ຄວາມຮັກແບບນີ້ ເຖິງແມ່ນວ່າຈະຢູ່ຄົນລະຟາກຟ້າຕ່າງມິຕິພົບພູມ ແຕ່ກໍບໍ່ສາມາດມາກີດກັ້ນຫົວໃຈແຫ່ງຮັກໄດ້, ຄວາມຕາຍບໍ່ອາດພາກຄວາມຮັກທີ່ພວກລູກໆມີຕໍ່ພໍ່ແມ່ຍາດພີ່ນ້ອງທີ່ຈາກໄປແລ້ວໄດ້.

ສະນັ້ນ, ໃນນາມທີ່ພວກເຮົາເປັນຊາວພຸດ ຈິ່ງເປັນຜູ້ທີ່ມີຈິດໃຈເຕັມປ່ຽມໄປດ້ວຍຄວາມຮັກ ຕໍ່ພໍ່ແມ່ນຍາດພີ່ນ້ອງ ເພື່ອນມິດສະຫາຍແລະສັບພະສັດທັງຫຼາຍທີ່ຢູ່ຮ່ວມໂລກດຽວກັນ. ຍ້ອນພວກເຮົາມີຄວາມຮັກ, ຄວາມສັດທາ, ຄວາມກະຕັນຍູ ແລະ ຄວາມເມດຕາ ຈິ່ງຫຼໍ່ລ້ຽງຈິດວິນຍານແລະວິຖີຊີວິດຂອງຊາວພຸດເຮົາໃຫ້ງົດງາມ, ຮູ້ຈັກຈູນເຈືອແຈກແບ່ງ, ຮູ້ຈັກສະຫຼະ, ເປັນຄົນໃຈບຸນໂອບອ້ອມອາລີຕໍ່ກັນແລະກັນ. ຍ້ອນຄວາມຮັກນີ້ເອງ ຈິ່ງເຮັດໃຫ້ບຸນປະເພນີຕ່າງໆໃນທາງພຸດທະສາສະໜາ ຖືກອະນຸລັກຮັກສາດ້ວຍໃຈທີ່ບໍລິສຸດຜຸດຜ່ອງ ປ່ຽມລົ້ນໄປດ້ວຍຄວາມຮັກນີ້ດຳລົງຢູ່ຄູ່ກັບສັງຄົມລາວເຮົາແຕ່ອະດີຈົນຮອດປັດຈຸບັນ ແລະຈະຍັງຄົງງົດງາມຮຸ່ງເຮືອງຄູ່ກັບວິຖີຊີວິດວັດທະນະທຳຂອງຄົນລາວເຮົາສືບໄປຊົ່ວກາລະນານ.

ຂອບໃຈບົດຄວາມ ແລະ ພາບຈາກ : ທັມມະທາຣາ https://www.facebook.com/sayadej?hc_location=ufi