ເປັນຄຳເວົ້າຕິດຫູໃນໝູ່ນັກສຶກສາ ມ.ຊ ທີ່ເອີ່ຍເຖິງນັກສຶກສາຈາກຕ່າງແຂວງ ຫຼື ນະຄອນຫຼວງ ທີ່ບໍ່ຕັ້ງໃຈຮ່ຳຮຽນສົມກັບ
ການຊຸກຍູ້ສົ່ງເສີມຈາກພໍ່ແມ່ບັງເກີດເກົ້າ.
ຜູ້ຂຽນສັງເກດເບິ່ງວ່າ ຄຳເວົ້ານັ້ນມີສ່ວນຖືກໃນບາງກໍລະນີທໍ່ນັ້ນ ແຕ່ມີອີກສ່ວນຫຼວງຫຼາຍແມ່ນຕັ້ງໃຈຮ່ຳຮຽນບຸກບືນແທ້ໆ…
ແຕ່ກໍໜ້າເຫັນໃຈນັກສຶກສາສະໄໝນີ້ ມັນມີຄວາມຕ້ອງການໃຊ້ເງິນຫຼາຍ ເພາະການຮຽນດຽວນີ້ ບໍ່ຄືແຕ່ກ່ອນ ສະແດງອອກ
ຈະແຈ້ງແມ່ນຈຳນວນນັກສຶກສາມີຫຼາຍ ແຕ່ຄູ-ອາຈານມີໜ້ອຍ.
ມີນັກສຶກສາປີສຸດທ້າຍເລົ່າສູ່ຟັງວ່າ: ການທີ່ຈະເສັງຜ່ານວິຊາໃດໜຶ່ງລຳບາກ ກວ່າຈະໄດ້ຕ້ອງໃຊ້ທຸກວິທີທາງ ບໍ່ຊັ້ນບໍ່ມີ
ເງື່ອນໄຂຂຽນບົດຈົບຊັ້ນ ອາຈານບາງທ່ານໃຈດີ ! ບາງທ່ານກໍມີເງື່ອນໄຂ ສະນັ້ນ ປະຕິເສດບໍ່ໄດ້ທີ່ຈະມີການໃຊ້ຈ່າຍຢ່າງ
ໜ້ອຍສຸດກໍໂຮມເງິນກັນລ້ຽງເຂົ້າ ກະເກນກັນໄປອອກແຮງງານຊ່ວຍວຽກຄອບຄົວເພິ່ນ.
ຫຼັງຈາກນັ້ນ ກໍຕ້ອງຊອກຫາອາຈານທີ່ປຶກສາເພື່ອຂຽນບົດ ? ຊອກລົງເຝິກຫັດເກັບກຳຂໍ້ມູນເພື່ອຂຽນບົດ ສະຫຼຸບແລ້ວມີແຕ່
ການໃຊ້ເງິນທັງນັ້ນ ! ບໍ່ຫຼາຍກໍໜ້ອຍ ປະຕິເສດຍາກ.
ອັນນັ້ນແມ່ນເງື່ອນໄຂທີ່ຕ້ອງປະຕິບັດນໍ ? ສ່ວນສະພາບແວດລ້ອມກໍບໍ່ແມ່ນຂອງຄ່ອຍ ! ມີໂອກາດໄປສຳພັດ ຜູ້ຂຽນກໍເຫັນ
ວ່າ ຮ້ານຄ້າ-ຂາຍ ເປັນຕົ້ນ ເຄື່ອງດື່ມມຶນເມົາ ຍັງມີຫຼາຍອ້ອມຫໍພັກ ມ.ຊ ວິທະຍາເຂດດົງໂດກ ຕົກຕອນຫົວແລງຄ້ອຍຄ່ຳ
ຈະເຫັນພວກນັກສຶກສາທະຍອຍເຂົ້າມານັ່ງກິນ-ນັ່ງດື່ມ ຮ້ອງລຳທຳເພງ ໂດຍສະເພາະແລງວັນສຸກ ຫຼາຍກວ່າວັນອື່ນໆ ແຕ່
ດຽວນີ້ປ່ຽນ ບໍ່ນຸ່ງຊຸດນັກສຶກສາ ແຕ່ນຸ່ງໂສ້ງຂາສັ້ນ (ຜູ້ຍິງ) ເປັນສ່ວນຫຼາຍ ດື່ມນ້ຳເມົາ… ການນຸ່ງຖືຍົ້ວຍວນກວນໃຈ ກໍເປັນ
ອີກສາເຫດໜຶ່ງຂອງປະກົດການຫຍໍ້ທໍ້.
ສັງລວມແລ້ວນັກສຶກສາຜູ້ໜຶ່ງກວ່າຈະຮຽນຈົບຕ້ອງທຸ່ນທ່ຽງ ແລະ ອົດທົນທີ່ສຸດ ເພາະໄດ້ຕໍ່ສູ້ກັບຊີວິດທີ່ລຳບາກແລະ ຍາກ
ທີ່ຈະຜ່ານຜ່າອອກມາເປັນບັນດິດຜູ້ໜຶ່ງ… ຫຼາຍຄົນໄປບໍ່ສຸດທາງ… ເພາະສູ້ກັບການຈ່າຍເງິນ ສູ້ກັບສະພາບແວດລ້ອມທີ່
ຈະແກ່ດຶງລົງເຫວ-ລົງຂຸມນາຮົກ.
ເປັນຫ່ວງທີ່ສຸດແມ່ນເພດຍິງ ! ສົງສານທີ່ສຸດແມ່ນຜູ້ຂາຍຄວາຍ.
ທີ່ມາ:http://www.vientianemai.net