ເກືອບທັງໝົດຂອງຈໍານວນເດັກທີ່ຂາດສານອາຫານຊໍາເຮື້ອແບບເຕ້ຍຢູ່ ສປປ ລາວ 32% (ທັງໝົດແມ່ນ 33% ສະຖິຕິປີ 2017) ຄຽງຄູ່ກັບການຂາດໂພຊະນາການ ສຸຂະພາບ ເຮືອນຢູ່ອາໄສ ນ້ຳສະອາດ ສຸຂະອະນາໄມ ການຫຼິ້ນ ເຄື່ອງມືກະຕຸ້ນໃນການຮຽນຮູ້ ແລະ ອື່ນໆ ອີງຕາມບົດລາຍງານການວິໄຈຄວາມຂາດເຂີນແບບທັບຊ້ອນກ່ຽວກັນການຂາດສານອາຫານຊໍາເຮື້ອແບບເຕ້ຍຂອງເດັກອາຍຸຕ່ຳກວ່າ 5 ປີຢູ່ ສປປ ລາວ ຂອງກະຊວງແຜນການ ແລະ ການລົງທຶນ ຮ່ວມກັບອົງການອຸຍນີເຊັບ ແລະ ສະຫະພາບເອີຣົບ ໃຫ້ຮູ້ໃນວັນທີ 20 ມີຖຸນາທີ່ນະຄອນຫຼວງວຽງຈັນ.
ທ່ານ ກິແກ້ວ ຈັນທະບູລີ ຮອງລັດຖະມົນຕີ ກະຊວງແຜນການ ແລະ ການລົງທຶນກ່າວວ່າ ຜົນການວິໄຈ ແລະ ຂໍ້ແນະນຳຈາກລາຍງານສະບັບນີ້ມີຄວາມສໍາຄັນເປັນຢ່າງຍິ່ງສໍາລັບລັດຖະບານ ສປປ ລາວ ເພາະໄດ້ຊ່ວຍເຮັດໃຫ້ມີຄວາມເຂົ້າໃຈຫຼາຍຂຶ້ນກ່ຽວກັບຜົນກະທົບຈາກພາວະການຂາດສານອາຫານຊຳເຮື້ອແບບເຕ້ຍ ແລະ ສາມາດຊອກວິທີທາງແກ້ໄຂຢ່າງມີປະສິດທິພາບ ເຖິງແມ່ນ ວ່າ ສປປ ລາວ ຈະມີຄວາມກ້າວໜ້າໃນການຫຼຸດຜ່ອນອັດຕາສ່ວນຈຳນວນເດັກທີ່ຂາດສານອາຫານຊຳເຮື້ອແບບເຕ້ຍຈາກ 44% ໃນປີ 2011 ມາເປັນ 33% ໃນປີ 2017 ຕາມຜົນການສຳຫຼວດດັດຊະນີໝາຍສັງຄົມລາວແມ່ນຍັງມີ 11 ແຂວງທີ່ຍັງມີອັດ ຕາສ່ວນຈຳນວນເດັກທີ່ຂາດສານອາຫານຊຳເຮື້ອແບບເຕ້ຍທີ່ໜ້າເປັນຫ່ວງ ແລະ ສູງກວ່າລະດັບທີ່ອົງການອະນາໄມໂລກກຳນົດເກີນກວ່າ 30%.
ທ່ານ ລີໂອ ຟາເບີ ເອກອັກຄະລັດຖະທູດສະຫະພາບເອີຣົບປະຈຳ ສປປ ລາວ ກ່າວວ່າ ການຂາດສານອາຫານຊຳເຮື້ອແບບເຕ້ຍໃນໄວເດັກແມ່ນມີການກ່ຽວພັນກັບລະດັບຜົນສໍາເລັດທາງດ້ານການສຶກສາທີ່ຕ່ຳກວ່າ ແລະ ປະສິດທິພາບທີ່ຫຼຸດລົງໃນບັ້ນຕໍ່ໆໄປຂອງຊີວິດ ການປິດຊ່ອງຫວ່າງດ້ານຊັບພະຍາກອນລະຫວ່າງເດັກທີ່ຂາດສານອາຫານຊຳເຮື້ອແບບເຕ້ຍ ແລະ ເດັກທີ່ບໍ່ຂາດສານອາຫານຊຳເຮື້ອແບບເຕ້ຍໃນ ສປປ ລາວ ຈຶ່ງແມ່ນສິ່ງສຳຄັນອັນຮີບດ່ວນ ແລະ ຕ້ອງການລັດຖະບານ ລວມທັງຄູ່ຮ່ວມພັດທະນາໃນການທົບທວນຄືນບັນດານະໂຍບາຍ ແລະ ຍຸດທະສາດດ້ານໂພຊະນາການທີ່ມີຢູ່ ເພື່ອຮັບປະກັນການແກ້ໄຂການຂາດເຂີນທາງດ້ານສຸ ຂະພາບ ແລະ ໂພຊະນາການຂອງເດັກຢູ່ ສປປ ລາວ ທີ່ກຳລັງຜະເຊີນຢູ່.
ທ່ານ ເອຍຟານ ອັກຕາ ຮັກສາການແທນຜູ້ຕາງໜ້າອົງການສະຫະປະຊາຊາດສຳລັບເດັກປະຈຳ ສປປ ລາວ ກ່າວວ່າ ເພື່ອແກ້ໄຂບັນຫາລະດັບຄວາມທຸກຍາກ ແລະ ການຂາດສານອາຫານຊຳເຮື້ອແບບເຕ້ຍມີຄວາມຈຳເປັນຈະຕ້ອງໄດ້ລົງທຶນໃສ່ເດັກ ແລະ ໄວໜຸ່ມ ການລົງທຶນໃສ່ດ້ານມະນຸດ ຫຼື ດ້ານສະຕິປັນຍາ ແມ່ນການລົງທຶນໃນນະໂຍບາຍໄລຍະຍາວ ຊຶ່ງບໍ່ແມ່ນແຕ່ເພື່ອບັນລຸສິດທິດ້ານມະນຸດຊະທຳຢ່າງດຽວ ແຕ່ມັນຍັງຊ່ວຍແກ້ໄຂບັນຫາຄວາມບໍ່ເທົ່າທຽມ ການຂາດເຂີດ ແລະ ເສດຖະກິດທີ່ບໍ່ມີການເໜັງຕີງ ການໃຫ້ບູລິມະສິດໃນວຽກງານດ້ານການສຶກສາ ການປົກປ້ອງ ສຸຂະພາບ ໂພຊະນາການ ແລະ ການປັບປຸງຊີວິດການເປັນຢູ່ທີ່ດີຂອງເດັກແມ່ນການປະກອບສ່ວນໃນການລົງທຶນແບບດີທີ່ສຸດທີ່ພວກເຮົາສາມາດເຮັດໄດ້ໃນສອງທົດສະຕະວັດທຳອິດຂອງຊີວິດ ເພື່ອໃຫ້ບັນລຸວາລະ 2030 ທີ່ພວກເຮົາສັນຍາໄວ້.
ໂດຍ: ສະຫະລັດ ວອນທິວົງໄຊ