ສຳລັບນັກຂີດນັກຂຽນແລ້ວ ອາລົມໃນການຂຽນໜັງສືຖືວ່າເປັນສິ່ງທີ່ສຳຄັນທີ່ສຸດ ເພາະອາລົມມັນເປັນສິ່ງທີ່ຈະເຮັດໃຫ້ນັກຂຽນນັ້ນ ຂຽນໃຫ້ໄດ້ສຳເລັດຮຽບຮ້ອຍ ເວົ້າໄປແລ້ວ ນັກຂຽນແຕ່ລະຄົນແມ່ນມີອາລົມໃນການຂຽນແຕກຕ່າງກັນເປັນທີ່ສຸດ ບາງຄົນນັ້ນອາດຈະແປກແຕກຕ່າງຈາກຄົນອື່ນຫລາຍເລີຍ.
ມື້ນີ້ພວກເຮົາມາຮູ້ນຳກັນວ່າ ນັກຂຽນທີ່ມີຊື່ກ້ອງໂດ່ງດັງໃນໂລກນີ້ ເຂົາມີອາລົມແນວໃດໃນການຂຽນໜັງສື ? ສຳລັບນັກຂຽນໃນບ້ານເຮົາແລ້ວ ມີອາລົມຄືກັນ ຫລືຕ່າງກັນຄືກັບນັກຂຽນໃນຕ່າງປະເທດແນວໃດ?
ຂໍຍົກຕົວຢ່າງ :
- ອໍເນດ ເຮມິງເວ (Ernest Hemingway) ຜູ້ໄດ້ຮັບລາງວັນໂນເວວ ໃນນະວະນິຍາຍເລື່ອງ
ຜູ້ເຖົ້າໃນທະເລ ມັກຢືນຂຽນໜັງສືໜ້າເຄື່ອງພິມດີດ ແລະຈະມັກຫລາຍຖ້າໃສ່ເກີບຄູ່ຫລົມໆຢູ່ບ້ານ ເຂົາເລີ່ມຂຽນຕັ້ງແຕ່ 7 ໂມງເຊົ້າ ຕັ້ງກົດເອົາໄວ້ວ່າ ມື້ໜຶ່ງຕ້ອງຂຽນໃຫ້ໄດ້ 500-1000 ຄໍາ ເຮມິງເວຈະຢຸດຂຽນຕອນທີ່ກຳລັງຂຽນໄດ້ຫລື່ນໄຫລ ເພາະຈະໄດ້ຂຽນຕໍ່ໄດ້ວ່ອງໄວໃນມື້ຖັດໄປ ເຂົາເຊື່ອວ່າການຂຽນທີ່ດີທີ່ສຸດຈະເກີດຂຽນເມື່ອຜູ້ຂຽນກຳລັງມີຄວາມຮັກ.
- ແກມກີນ (Graham Greene) ຂຽນໜັງສືມື້ລະ 500 ຄຳ ເມື່ອເຖິງເປົ້າໝາຍແລ້ວຈະຢຸດ
ທັນທີ ເຖິງຈະຍັງຂຽນບໍ່ຈົບປະໂຫຍກ.
- ລິວອິດ ແຄຣອນ (Lewis Carroll) ຂຽນໜັງສືເກືອບທຸກເລື່ອງດ້ວຍການຢືນຂຽນ ລວມເຖິງ
ການປະຈົນໄພຂອງອະລິດໃນແດນມະຫັດສະຈັນ.
- ໂທມັດ ວູບ (Thomas Wolfe) ຢືນຂຽນໜັງສືໜ້າເຮືອນຄົວ ໂດຍໃຊ້ຫລັງຄາຕູ້ເຢັນແທນ
ໂຕະ.
- ວະລາດິເມຍ ນາໂບຄອບ (Vladimir Nabokov) ມັກຢືນຂຽນໜັງສືລົງບັດຄຳຂະໜາດ 3´2
ນີ້ວ ໂດຍຂຽນບາງປະໂຫຍກ ຫລືບາງສາກລົງໄປ ແລ້ວຄ່ອຍໆຕື່ມໃຫ້ສົມບູນ ໂດຍການຕື່ມນັ້ນບໍ່ເປັນໄປຕາມລຳດັບ ນາໂບຄອບເປັນຄົນຫລັບຍາກ ຈຶ່ງເກັບບັດຄຳໄວ້ໃຕ້ໝອນ ເມື່ອຕອນຕື່ນເດິກໆ ຈະໄດ້ເອົາມາຂຽນຕໍ່.
- ສະຕີເຟນ ຄິງ (Stephen King) ຂຽນໜັງສືຢ່າງຕໍ່າມື້ລະ 10 ໜ້າທຸກໆມື້.
- ແດນ ບາວ (Dan Brown) ຕື່ນຂຶ້ນມາຂຽນໜັງສືຕອນ 4 ໂມງເຊົ້າ ຕັ້ງໂມງຂີ້ຊາຍໄວ້ເທິງ
ໂຕະ ກຳໜົດເວລາ 1 ຊົ່ວໂມງ ພໍຄົບຊົ່ວໂມງຈະພັກຈາກການຂຽນໄປຢືດເສັ້ນຢືດສາຍ ແລະຫວິດພື້ນ ເພື່ອໃຫ້ເລືອດ ແລະຄວາມຄຶດແລ່ນສະດວກ.
- ຈອນ ສະໄຕເບກ (John Steinbeck) ມັກຂຽນດ້ວຍສໍຍີ່ຫໍ້ Eberhard Faber ລຸ່ນ
Blackwing 602 ເຂົາວ່າເປັນສໍທີ່ດີທີ່ສຸດ ເຖິງຈະແພງກວ່າສໍທົ່ວໄປ 3 ເທົ່າ.
- ດອນ ເດີລິລໂລ (Don Dellilo) ຄິດຄົ້ນວິທີໃໝ່ໃນການຂຽນ ຄືຂຶ້ນໜ້າໃໝ່ທຸກຄັ້ງທີ່ຂຶ້ນຫຍໍ້ໜ້າໃ
ໝ່ ບໍ່ວ່າຈະເປັນຫຍໍ້ໜ້າສັ້ນພຽງໃດ ວິທີນີ້ຊ່ວຍໃຫ້ເຂົາເຫັນປະໂຫຍດຊັດເຈນຂຶ້ນ ແກ້ຕົ້ນສະບັບງ່າຍຂຶ້ນ ແລະເຮັດໃຫ້ມີສະມາທິກັບສິ່ງທີ່ຂຽນຫລາຍຍິ່ງຂຶ້ນ.
ເຄີດ ວອນນິກັດ (Kurt Vonnegut) ຂຽນເທື່ອລະໜ້າ ຈາກນັ້ນຈະແກ້ແລ້ວແກ້ອີກຈົນກວ່າພໍໃຈ ເຮັດຢ່າງນີ້ໄປຈົນກວ່າຈະຂຽນຈົບເຫລັ້ມ.
ມາແຊນ ພຸດ (Marcel Proust) ຂຽນໜັງສືສ່ວນໃຫຍ່ໃນຕອນກາງຄືນ ໂດຍຂຽນທີ່ເທິງຕຽງ.
ໂຣເບີດ ຟອດ (Robert Frost) ມັກຂຽນງານເທິງຕັ່ງ ໂດຍເອົາແຜ່ນໄມ້ວາງເທິງທີ່ວາງແຂນຕັ່ງຕາງໂຕະ.
ທູແມນ ຄາໂພທີ (Truman Capote) ຈະຂຽນໂດຍໃຊ້ກະດາດສີເຫລືອງເທົ່ານັ້ນ.
ບານຊັກ (Balzac) ດື່ມກາເຟມື້ລະບໍ່ຕໍ່າກວ່າ 10 ຈອກ ເຊື່ອວ່າການຈະຂຽນໜັງສືທີ່ຍອດຢ້ຽມຂຶ້ນໄດ້ ຈຳເປັນທີ່ຕົວເຂົາຕ້ອງຄົງຄວາມບໍລິສຸດຜຸດຜ່ອງຂອງຮ່າງກາຍເອົາໄວ້ ທຸກຄັ້ງທີ່ໄປນອນນຳຜູ້ຍິງມາ ເຂົາຈະບອກຕົນເອງວ່າ ເສຍງານມາດສະເຕີໄປອີກເຫລັ້ມ.
ກຸດສະຕາບ ໂຟແບ (Gustave Flaubert) ເກັບເກີບແຕະຂອງຄົນຮັກເອົາໄວ້ໃນລີ້ນຊັກໂຕະ.
ເອມິລີ ດິກກິນສັນ (Emilily Dickinson) ເປັນຄົນເກັບເນື້ອເກັບຕົວຢ່າງຍິ່ງ ແລະບໍ່ອອກຈາກບ້ານໄປໃສ ?
ຈອນ ຊີເວີ (John Cheever) ຕອນສະໄໝເປັນໜຸ່ມທີ່ຢູ່ນິວຢອກ ທຸກໆເຊົ້າເຂົາຈະໃສ່ຊຸດເຮັດວຽກລົງລິບມາກັບຜູ້ຊາຍຮ່ວມຕຶກທີ່ອອກໄປເຮັດວຽກ ຈາກນັ້ນຈະຍ່າງລົງຂັ້ນໄດຕໍ່ໄປຍັງຊັ້ນໃຕ້ດິນຂອງອາຄານ ໄປຂຽນໜັງສືໃນຫ້ອງເກັບຂອງທີ່ບໍ່ມີປ່ອງຢ້ຽມ ຫ້ອງນັ້ນຮ້ອນຫລາຍຈົນເຂົາຕ້ອງຖອດເສື້ອຜ້າອອກໝົດ ເຫລືອແຕ່ສົ້ງທາງໃນ, ຂຽນຈົນທ່ຽງກໍໃສ່ເສື້ອຜ້າຂຶ້ນລິບມາກິນເຂົ້າທີ່ຫ້ອງ ເມື່ອກິນເຂົ້າຮຽບຮ້ອຍແລ້ວ ກໍກັບລົງໄປຖອດເສື້ອຜ້າ ຂຽນໜັງສືຕໍ່.
ເຟຣດຣິກ ວອນ ຊິນເລີ (Friedrich von Schiller) ເຄີຍເກັບໝາກແອັບເປິ້ນເນົ່າໄວ້ໃນລີ້ນຊັກໂຕະ ມັກເປີດດົມຂະນະທີ່ກຳລັງແຕ່ງບົດກະວີ.
ແອນໂທນີ ທຣອນລອບ (Anthony Trollope) ຂຽນໜັງສືຕັ້ງແຕ່ຕອນ 5 ໂມງເຄິ່ງເຖິງ 8 ໂມງເຄິ່ງ ໂດຍວາງໂມງໄວ້ຕໍ່ໜ້າ ເຂົາບັງຄັບຕົນເອງໃຫ້ຂຽນໃຫ້ໄດ້ 250 ຄຳໃນເວລາ 15 ນາທີ ຖ້າຂຽນໜັງສືຈົບເຫລັ້ມກ່ອນ 8 ໂມງເຄິ່ງ ຈະເລີ່ມຂຽນນິຍາຍເຫລັ້ມໃໝ່ຕໍ່ທັຍທີ (ຫລັງ 8 ໂມງເຄິ່ງ ເຂົາໄປເຮັດວຽກປະຈຳທີ່ເຮັດການໄປສະນີ) ດ້ວຍວິທີນີ້ ເຂົາຂຽນນິຍາຍໄດ້ 49 ເຫລັ້ມ ພາຍໃນ 35 ປີ.
ວິນລຽມ ຟອກເນີ (William Faulkner) ກ່າວວ່າເຄື່ອງມືຈຳເປັນໃນການຂຽນໜັງສືຂອງເຂົາ ໄດ້ແກ່ ກະດາດ, ຢາສູບ, ອາຫານ ແລະເຫລົ້າວິດສະກີ ເຂົາດື່ມຕະຫລອດເວລາທີ່ຂຽນໜັງສື.
ໂຄເລດ (Colette) ມັກອ່ານ ແລະຂຽນໜັງສືເທິງຕຽງ ມັກຫາເຫັບໃຫ້ແມວ ກ່ອນຈະເລີ່ມຂຽນໜັງສື.
ແຊງ-ປອນ-ຣູ (Saint-Pol-Roux) ແຂວນປ້າຍ ກະວີກຳລັງເຮັດວຽກ ໄວ້ໜ້າປະຕູຫ້ອງນອນ.
ແຢງ ແບໂຣ (Frank Barrows) ສະໄໝທີ່ຂຽນຂ່າວກິລາໃຫ້ໜັງສືພິມ ເມື່ອນັ່ງຂຽນຂ່າວ ເຂົາຈະໃສ່ອັນອັດຫູ ແລະຢິບເຂັມຂັດສີດຳເສັ້ນໃຫຍ່ມາຮັດຕົນເອງໄວ້ກັບຕັ່ງນັ່ງ.