ຄົນລາວເຮົາເຄີຍເປັນຄົນອ່ອນນ້ອມຖ່ອມຕົວ, ເປັນຄົນອ່ອນໂຍນ ແຕ່ບໍ່ອ່ອນແອ, ມີຄວາມແຂງແຮງ ແຕ່ບໍ່ແຂງກະດ້າງ,​ ທໍາຕົນເປັນຄົນເຮັດຫຍັງເຮັດໄດ້ເວົ້າຫຍັງເວົ້າໄດ້ ເໝືອນດັ່ງຄໍາທີ່ພວກເຮົາເຄີຍເວົ້າກັນເລື້ອຍໆວ່າ: “ຕີຫຼົບທົບໄດ້”. ເວົ້າເລື່ອງການສະແດງມາລະຍາດອອກໃນສັງຄົມນັ້ນ ຄົນລາວເຮົາແຕ່ກ່ອນກໍຄືໃນປັດຈຸບັນນັບວ່າໄດ້ເປັນເຊື້ອຊາດທີ່ມີມາລະຍາດອັນດີງາມເຊັ່ນ: ການເຄົາລົບນົບໄຫວ້, ການປະຕິສັນຖານຕ້ອນຮັບແຂກ ຄົນລາວກໍມີວາດມີຊົງອັນດີ, ມີເອກະລັກເປັນຂອງຕົນເອງ,ຮັບແຂກຕົນເອງດ້ວຍພາສາວາຈາທີ່ນິ້ມນວນອ່ອນຫວານເປັນຕົ້ນ ການຖາມຂ່າວເຖິງສຸຂະພາບວ່າຢູ່ດີມີແຮງບໍ?, ພີ່ນ້ອງຂອງເຮົາຢູ່ດີມີແຮງບໍ?, ກິນເຂົ້າແລ້ວບໍ?,ປັດຈຸບັນເພິ່ນໃຊ້ຄໍາວ່າ: “ສະບາຍດີຫຼືສະບາຍດີບໍ?”. ການກ່າວຖາມຄໍາວ່າ:​ກິນເຂົ້າແລ້ວບໍ? ໃນສະໄໝບູຮານນັ້ນ, ຖ້າແຂກຂອງຕົນເອງຕອບວ່າ: “ຍັງ ຫຼືວ່າ ຍັງບໍ່ທັນກິນ”ເຈົ້າຂອງເຮືອນກໍຮີບຟ້າວຫ້າງຫາກະກຽມອາຫານການກິນເທົ່າທີ່ມີມາສູ່ແຂກຂອງຕົນໃຫ້ໄດ້ກິນ ກ່ອນອື່ນໝົດກໍແມ່ນເຂົ້າປາຢາສູບ ຫຼື ບໍ່ກໍແມ່ນຂອງກິນເຄື່ອງດື່ມອັນໃດອັນໜຶ່ງ, ສ່ວນຜູູ້ເປັນແຂກກໍສະແດງຄວາມປິຕິຊົມຊື່ນຕໍ່ການຕ້ອນຮັບທີ່ດີນັ້ນ ດ້ວຍໃບໜ້າຍິ້ມແຍ້ມແຈ່ມໃສ.ຜູ້ເຖົ້າຜູ້ແກ່ເຄີຍເລົ່າໃຫ້ລູກໆຫຼານໆຟັງເລື້ອຍໆວ່າ: ຄົນລາວເຮົາໃນສະໄໝກ່ອນເດີນທາງໄປຂຶ້ນເໜືອລ່ອງໃຕ້ບໍ່ເຄີຍໄດ້ຖືເຂົ້າຖົງໄປນໍາ ໄປບ້ານໃດກິນບ້ານນັ້ນ, ພຽງແຕ່ແຈ້ງຄໍາປະສົງໃຫ້ເຈົ້າບ້ານນັ້ນຮູ້ວ່າຕົນມາເປັນແຂກ ກໍຈະໄດ້ຖືກຕ້ອນຮັບດ້ວຍອາຫານການກິນຕະຫຼອດຮອດຜ້າຜ່ອນທ່ອນສະໃບສໍາລັບນອນພັກແຮມຄືນທີ່ບ້ານນັ້ນຢ່າງສະບາຍ. ດັ່ງນັ້ນ, ແຕ່ກ່ອນຢູ່ໃນແຕ່ລະບ້ານເພິ່ນໄດ້ປຸກສາລາກາງບ້ານຫຼືສາລາແຄມທ່າເພື່ອໄວ້ຕ້ອນຮັບແຂກຂອງຕົນຈຶ່ງເຮັດໃຫ້ມີຄໍາສອນເຫຼືອໄວ້ຮອດທຸກມື້ນີ້ວ່າ:

,,ລູກຫຼານເອີຍ ການຂຸດນໍ້າບໍ່ກໍ່ສາລາ ຍໍຂາຜູ້ເຖົ້າບຸຸຸນໄດ້ທໍ່ກັນ,,. ນັ້ນກໍໝາຍເຖິງການສະແດງອອກເຖິງຄວາມເສຍສະຫຼະຜົນປະໂຫຍດຂອງຕົນເພື່ອປະໂຫຍດສ່ວນລວມ. ແຕ່ມາຮອດປັດຈຸຸບັນນີ້ ຍັງມີຄົນຈໍານວນໜຶ່ງຍັງບໍ່ທັນເຂົ້າໃຈແຈ້ງໝາຍຂອງຄໍາສັ່ງສອນນັ້ນ, ຈຶ່ງມີຄໍາຖາມແບບຫຼີ້ນໆວ່າ: ຈໍາເປັນບໍຈຶ່ງຂຸດນໍ້າບໍ່ເມື່ອມີນໍ້າປາປາແລ້ວ? ຈໍາເປັນບໍຈະກໍ່ສ້າງສາລາເມື່ຶອມີໂຮງແຮມແລ້ວ? ການຍົກຂາຜູ້ເຖົ້ານັ້ນຍົກເຮັດຫຍັງ? ຍົກແນວໃດ?,, . ຄໍາຖາມເຫຼົ່ານັ້ນ, ບໍ່ພຽງແຕ່ຍ້ອນບໍ່ເຂົ້າໃຈເທົ່ານັ້ນ,ແຕ່ມັນຍັງເປັນຄໍາຖາມເພື່ອສ້າງຄວາມລືມເລືອນຈາກຄໍາສັ່ງສອນອັນມີຄຸຸຸຸຸຸນຄ່າ ແລະ ແສນປະເສີດຂອງບັນພະບູລຸດຂອງເຮົາທີ່ມີມາແຕ່ບູຮານນະການ. ຄົນສະໄໝກ່ອນສອນລູກຫຼານເພິ່ນໃຫ້ມີຄວາມປອງດອງສາມັກຄີກັນ, ໃຫ້ຮູ້ຈັກເອົາຫົວໃຈຫຼາຍດວງໂຮມເຂົ້າເປັນດວງດຽວກັນ,​ ສ້າງຄວາມສາມັກຄີເຮັດຄຸນງາມຄວາມດີເພື່ອເອົາບຸນຄືຜົນໄດ້ຮັບ ແລະ ຕອບແທນຈາກການເຮັດຄວາມດີໃນສິ່ງນັ້ນໆໃຫ້ແກ່ຕົນເອງ,ສິ່ງເຫຼົ່ານັ້ນ ກໍລ້ວນແຕ່ແມ່ນມາລະຍາດທາງສັງຄົມທີ່ມີຄວາມເປັນເອກະລັກຂອງຄົນລາວເຮົາຕັ້ງແຕ່ບູຮານນະການຈົນມາຮອດພວກເຮົາໃນປັດຈຸບັນ.

ເໝືອນດັ່ງກາບກອນທີ່ມີເນື້ອໃນວ່າ:

• ຄົນລາວເຮົາອ່ອນນ້ອມ ຖ່ອມຕົວບໍ່ອວດເກ່ງ

ແຂງແຮງດີແຕ່ບໍ່ແຂງກະດ້າງ      ເຮັດງານສ້າງໄດ້ທຸກອັນ

ທຸກເຜົ່າພົງພັນເຊື້ອ             ສາມັກຄີກັນແໜ້ນແກ່ນ

ແຕ່ແດນເໜືອຮອດໃຕ້           ຂະບວນສ້າງຮ່ວມກັນ  ແທ້ນາ.

• ຕາມຮີດຄອງເພິ່ນວ່ານັ້ນຕາມຕໍານານເພິ່ນສອນສັ່ງ

ບຸບພະຊົນສອນສັ່ງໄວ້            ໃຫ້ເຮົາໄດ້ໄຕ່ຕາມ

ວັດທະນະທໍາງາມເລີດລໍ້າ         ຍາມວາຈາກໍຍິ້ມກອ່ນ

ໄຖ່ຖາມແຂກຍາມຮັບຕ້ອນ        ສຸຂະພາບນັ້ນຄອ່ຍຢູ່ດີ ບໍ່ນໍ.

• ມີຄໍາສອນເພິ່ນກ່າວໄວ້ ຕາມເນື້ອໃນເພິ່ນບອກວ່າ

ຂຸດນໍ້າບໍ່ກໍ່ສາລາຍໍຂາຜູ້ເຖົ້າ        ບຸນນັ້ນໄດ້ທໍ່ກັນ

ມາເຖິງເທົ່າທຸກວັນນີ້             ມີຫຼາຍຄົນບໍ່ຄິດຮໍ່າ

ຄໍາສັ່ງສອນທີ່ວ່ານັ້ນ             ຄວາມໝາຍແທ້ວ່າແມ່ນຫັຍງ ທ່ານເອີຍ.

ແຫ່ລງຂ່າວ