ການແຫ່ຜາສາດເຜິ້ງ ເປັນປະເພນີທີ່ກ່ຽວພັນກັບພິທີທາງສາສະໜາ, ແມ່ນວັດທະນະທຳອັນດີງາມ ສະແດງເຖິງຄວາມພາກພຽນ, ການປະດິດຄິດສ້າງ ທັງເປັນການເຕົ້າໂຮມຄວາມສາມັກຄີລະຫວ່າງຄອບຄົວ, ບ້ານ ແລະ ເມືອງ ໂດຍຈັດຂຶ້ນທຸກໆປີໃນມື້ທີສອງຂອງ ການສະເຫລີມສະຫລອງບຸນນະມັດສະການພະທາດຫລວງ ຂຶ້ນ 14 ຄໍ່າ ເດືອນສິບສອງລາວ, ເຊິ່ງປີນີ້ ກົງກັບວັນທີ 24 ພະຈິກ.
ການແຫ່ຜາສາດເຜິ້ງ ເປັນປະເພນີທີ່ໄດ້ສືບທອດປະຕິບັດກັນມາແຕ່ດົນນານ ຕາມຄວາມເຊື່ອທີ່ວ່າ “ການແຫ່ ຜາສາດເຜິ້ງ ເປັນການສ້າງບຸນກຸສົນ ເມື່ອຕາຍໄປແລ້ວຈະໄດ້ຂຶ້ນສະຫວັນຊັ້ນຟ້າ” ຄວາມເຊື່ອນີ້ ມາຈາກເຫດການ ຕອນທີ່ພະພຸດທະເຈົ້າສະເດັດໄປຈຳພັນສາ ເທສະໜາ ໂປດພະພຸດທະມານດາ ແລະ ເຫລົ່າເທວະດາ ດ້ວຍການເປີດໂລກທັງສາມຄື ສະຫວັນພູມ, ມະນຸດພູມ ແລະ ນະລົກພູມ ໄດ້ເຫັນເຊິ່ງກັນ ແລະ ກັນ ໂດຍຕະຫລອດ. ເຮັດໃຫ້ຄົນເຫັນຄວາມແຕກຕ່າງ ຂອງຄວາມສະດວກສະບາຍເທິງສະຫວັນຊັ້ນຟ້າ ແລະ ຄວາມຕົກທຸກໄດ້ຍາກ ຢູ່ນະລົກພູມ. ເຫດການດັ່ງກ່າວ ເຮັດໃຫ້ພຸດທະສາສະນິກະຊົນ ຄິດສ້າງອາຄານສາສະໜາ ຖວາຍເປັນພຸດທະບູຊາດ້ວຍແຮງປາຖະໜາ ໃຫ້ເປັນອານິສົງເພື່ອທີ່ຈະໄດ້ໄປເກີດເທິງສະຫວັນ.
ໃນມື້ແຫ່ຜາສາດເຜິ້ງ, ປະຊາຊົນລາວ ໄດ້ພ້ອມຈິດພ້ອມໃຈກັນປະດິດຕົ້ນເຜິ້ງຂອງໃຜລາວ, ບາງບ້ານ ບາງເມືອງ ປະດິດສ້າງຕົ້ນເຜິ້ງຂະໜາດໃຫຍ່ເປັນຮູບຄື ຜາສາດ ໂດຍໃຊ້ຫລາຍຄົນແບກຫາມ, ສ່ວນຂະບວນແຫ່ ກໍມີສີສັນ ແຕກຕ່າງກັນຄື: ມີຂະບວນທັ່ງບັ້ງ, ຂະບວນຊຸດຊົນເຜົ່າ, ຕໍາເຂົ້າ ເປົ່າແຄນ, ທັງຕີກອງ ຕີແຊ່ງ ລໍາເຊີ້ງ, ມີຂະບວນນັກຮຽນ, ຂະບວນປະເພນີລາວ ຍິງສາວນຸ່ງຊຸດໄໝ ເກົ້າຜົມ ບ່ຽງແພ, ຜູ້ຊາຍ ນຸ່ງເສື້ອຂາວ ມັດແພກັດຕ້ຽວ, ຂະບວນເຖົ້າແກ່ ແນວໂຮມ ນຳໜ້າໂດຍຂະບວນພະສົງ ແລະ ຜູ້ນຳລາວ…ເມື່ອໄປຮອດເດີ່ນພະທາດຫລວງ ຂະບວນໄດ້ໄຫລໄປແບບຊ້າໆ ຕາມຄວາມກວ້າງຂອງເດີ່ນ ແລະ ຄວາມອັ່ງອໍ ຂອງຜູ້ສັດທາ, ແຕ່ຜູ້ຄົນກໍຍັງຍີ້ມແຍ້ມແຈ່ມໃສ ແລະ ຖາມໄຖ່ກັນເໝືອນດັ່ງພີ່ນ້ອງໃນຄອບຄົວ..ຈາກນັ້ນ ກໍຍ່າງອ້ອມກົມມະລຽນພະທາດຫລວງ ແລະ ວາງຕົ້ນເຜິ້ງ ເປັນອັນວ່າ ສຳເລັດພິທີ, ໃນຕອນຄ່ຳ ມີການຄົບງັນຕາມປະເພນີ.
ຂອບໃຈບົດຄວາມຈາກ:
