ບູຮານຄະດີລາວ ເລື່ອງ” ຜາແດງ ແລະນາງໄອ່”

2
2924

​ແຕ່​ກີ້​ແຕ່​ກ່ອນ​ປາງ​ສະ​ໄໝ​ນົກ​ກໍ​ຍັງ​ມີ​ຫູ, ໜູ​ກໍ​ຍັງ​ມີ​ປີກ, ບໍ່​ວ່າ​ຄົນ ​ຫຼື​ສັດສາ​ວາ​ສິ່ງ​ທັງຫຼາຍ​ຕ່າງ​ກໍ​ມີ​ລິດ​ເດດ, ກ້າ​ຄົງ​ທະນົງ​ແກ່ນ, ມີ​ມະຫາ​ພະລັງ​ອຳນາດ, ຈິ່ງ​ມັກ​ເກີດ​ການ​ຕໍ່ສູ້​ຊິງ​ດີ​ຊິງ​ເດັ່ນ​ກັນ, ບາງ​ຜ່ອງ​ຕໍ່ສູ້​ເພື່ອ​ຊິງ​ກັນ​ເປັນ​ໃຫຍ່​​ ແລະ​ບາງ​ຜ່ອງ​ກໍ​ຕໍ່ສູ້ ​ເພື່ອ​ຄົນ​ທີ່​ຕົນ​ເອງ​ຮັກ ​ອັນ​ເຮັດ​ໃຫ້​ເດືອດຮ້ອນ ​ຮອດ​ພະຍາ​ອິນະ​ຍາ​ພົມ​ເທວະ​ບຸດ​ເທວະ​ດາ​ ຜູ້​ດູ​ແລ​ຮັກສາ​ໂລກ​ຈັກກະ​ວານ​ຂອງ​ເຮົ​າຢ່າງ​ບໍ່​ເວັ້ນວັນ​.

​ໃນ​ເວລາ​ນັ້ນ​ໄດ້ມີ​ເມືອງ​ບາ​ດານ​ແຫ່ງ​ໜຶ່ງ ​ຢູ່​ໃຕ້​ທໍລະນີ​ໃນ​ພື້ນ​ນໍ້າມະ​ຫາ​ສະໝຸດ​ ບ່ອນ​ພະຍາ​ນາກ​ເຈົ້າອາ​ໄສ​ຢູ່ ​ອັນ​ມີ​ຫໍ​ໂຮງ​ເປັນ​ຫີນ​ສີ​ລາ​ງາມ​ເຫຼືອງ​ເຫຼື້ອມ ​ເຊິ່ງປະດັບ​ດ້ວຍ​ເງິນ​ຄຳ​ເພັດ​ນິນ​ຈິນດາ​ ຂອງ​ມີຄ່າ​ຢ່າງ​ຫຼວງ​ຫຼາຍ.​ ເມືອງ​ບາ​ດານ​​ແຫ່ງນີປົກຄອງ​ດ້ວຍ​ພະຍາ​ນາກ​ອົງ​ໜຶ່ງ​ ທີ່​ມີ​ລິດ​ມີ​ເດດ​ເກັ່ງ​ກ້າ​ສາມາດ​ຍິ່ງ​ໜັກ​ໜາ​ ພ້ອມ​ທັງ​ຊື່ສັດ​ໝັ້ນຄົງ​ຕໍ່​ບ້ານ​ເມືອງ​ ໃນ​ອານາຈັກ​ຂອງ​ພະຍາ​ນາກ​ອົງ​ນີ້​ ກໍ​ຍັງ​ມີ​ເຫຼົ່າ​ເສນາ​ອາມາດ​ ມີ​ທະຫານ​ທີ່​ແສນ​ຊື່ສັດ​ພັກດີ ​ຈຶ່ງ​ເຮັດ​ໃຫ້​ເມືອງ​ບາ​ດານ ​ຂອງ​ພະ​ອົງ​ຈະ​ເລີ​ນຮຸ່ງ​ເຮືອງ​ສີວິ​ໄລ​ ໄພ່ຟ້າ​ປະຊາລາດ​​ຕ່າງ ​ກໍ​ຢູ່​ເຢັນ​ເປັນ​ສຸກ​ກັນ​ທົ່ວ​ໜ້າ ​ບໍ່​ໄດ້​ອຶ​ດບໍ່​ໄດ້ຢາກ​ມີ​ເຂົ້າ​ໃນ​ນາ​ ມີ​ປາ​ໃນ​ນ້ຳ​ ໃນ​ປ່າ​ໄມ້​ມີ​ສັດ​ນາໆ​ຊະນິດ​ອາ​ໄສ​ຢູ່ ​ເຊັ່ນ​ດຽວ​ກັນ​ກັບ​ມະນຸດ​ຂອງ​ເຮົາ​ໃນ​ເມື​່ອກ່ອນ​ນັ້ນ​ແລ້ວ. ພະຍາ​ນາກ​ອົງ​ນີ້​ໄດ້​ປົກຄອງ​ ​ເມືອງ​ບາ​ດານ​ ມາ​ເປັນ​ເວລາ​ຊ້າ​ນານ ​ພໍ​ສົມຄວນ ​ພະ​ອົງ​ກໍ​ມີ​ເຈົ້າຊາຍ​ອົງ​ໜຶ່ງ​ຊື່ວ່າ​ທ້າວ​ພັງຄີ ​ເຊິ່ງມີຮູບ​ໂສມ​ງົດ​ງາມ​ທັງ​ມີ​ລິດ​ມີ​ເດດ ​ສາມາດ​ລະນຶກ​ເຖິງ​ຊາດ​ປາງ​ກ່ອນ​ກີ້​ ຂອງ​ຕົນ​​ເອງ​ໄດ້​ຍັງ​ສາມາດ​​ແປງ​ກາຍ​ເປັນ​ສັດ​ຫຼາຍ​ຊະນິດ​ ລວມທັງ​ມະນຸດ​ເຮົາ​ນຳ, ຍ້ອນ​​ແນວ​ນັ້ນ​ແລ້​ວພັງ​ຄີ​ ຈິ່ງ​ຮູ້​ວ່າ​ໃນ​ຊາດ​ປາງ​ກ່ອນ​ຂອງ​ຕົນ​ເອງ​ນັ້ນ​ໄດ​້ເກີດ​ເປັນ​ມະນຸດ​ ເຊິ່ງ​ເປັນ​ຄູ່​ຄອງ​ກັບ​ນາງ​ໄອ່​ຄຳ​ ແຕ່​ຍ້ອນ​ກຳ​ເວນ​ລີ​ຂິດ​ຈິ່ງ​ເຮັດ​ໃຫ້​ທັງ​ສອງ ​ຕ້ອງ​ແຍກ​ຈາກ​ກັນ​ໃນ​ຊາດ​ນີ້ ທ້າວ​ພັງ​ຄີ​ ໄປ​ເກີດ​ເປັນ​ລູກ​ຂອງ​ພະຍາ​ນາກ​ແຫ່ງ​ເມືອງ​ບາ​ດານ, ສ່ວນ​ນາງ​ໄອ່​ຄຳ​ເກີດ​ເປັນ​ລູກ​ຂອງ​ພະຍາ​ທີ່​ເມືອງ​ເພຕາ.​ ເມື່ອ​ທ້າວ​ພັງ​ຄີ​ ໃຫຍ່​ກ້າ​ໜ້າບານ​ມາ ​ຜູ້​ເປັນ​ພໍ່​ກໍ​ຈັດ​ພິທີ​ເລືອກຄູ່​ຄອງ​ໃຫ້ ເພື່ອຈະ​ໄດ້​ເນື້ອ​ໜໍ່​ຊາດ​ຕະກຸນ​ ມາ​ສື​ບ​ແທນ​ບັນລັງ​ຄອບ​ຄອງ ​ລາດຊະ​ສົມບັດ​ທັງຫຼາຍ​ເຊິ່ງກໍ​ມີ​ລູກສາວ​ ຂອງ​ພະຍາ​ນາກ​​ໃນ​ເມືອງ​ບາ​ດານ​​ແຫ່ງ​ອື່ນໆ ​ທີ່​ແສນ​ງົດ​ງາມ​​ປານ​ນິມິດ​ເອົາ​ຢ່າງ​ຫຼວງ​ຫຼາຍ ​ຖືກ​ສົ່ງຕົວມາ​ໃຫ້ທ້າວ​ເລືອກ, ​ແຕ່​ປາກົດ​ວ່າ​ບໍ່​ມີ​ໃຜ​ຖືກ​ໃຈ​ທ້າວ​ພັງ​ຄີ​ ແມ່ນ​ແຕ່​ຄົນ​ດຽວ​ເລີຍ ​ໃນ​ໃຈ​ຂອງ​ທ້າວ​ມີ​ແຕ່​ຄິດ​ຮອດ​ນາງ​ໄອ່​ຄຳ​ຜູ້​ເປັນ​ເມຍ​ເກົ່າ. ທ້າວ​ຈິ່ງ​ບອກ​ກັບ​ພໍ່​ວ່າ​ສາວ​ພວກ​ນີ້​ງົດ​ງາມ​ແທ້ ​ແຕ່​ຈະ​ເຮັດ​ແນວ​ໃດ​ໄດ້​ກໍ​ແນວ​ມັນ​ບໍ່​ແມ່ນ​ຄູ່​ຄອງ​ຂອງ​ລູກ​ ລູກ​ມີ​ຍິງ​ໃນ​ໃຈ​ຢູ່​ແລ້ວ​ຜູ້​ເປັນ​ພໍ່​ເມື່ອ​ຮູ້​ວ່າ​ລູກ​ບໍ່​ມັກ​ບໍ່​ຊອບ​ກໍ​ບໍ່​ໄດ້​​ເວົ້າຫຍັງ ​ຕາມ​ໃຈ​ຂອງ​ລູກ​ທຸກ​ປະການ ​ເພາະ​ມີ​ລູກ​ຊາຍ​ຄົນ​ດຽວ​ ຮັກຫອມ​ດັ່ງ​​ແກ່ນຕາ​ ແລະ​ໝາກ​ຫົວ​ໃຈ. ນັບ​ຕັ້ງ​ແຕ່​ໃຫຍ່​ຂຶ້ນມາ​ ຊອນ​ບ່າວ​ທ້າວ​ກໍ​ມີ​ແຕ່​ຄິດ​ຮອດ​ນາງ​ໄອ່​ຄຳ​ ທຸກ​ວີ່ທຸກ​ວັນ​ຈະ​ຂຶ້ນ​ໄປ​ຫາ​ກໍ​ຢ້ານ​ມີ​ອັນ​ຕະລາຍ​ ເພາະ​ເ​ທິງ​ບົກ​ນັ້ນມັນ​ແສນ​ຈະ​ໂຫດຮ້າຍ​ ແລະ​ອັນຕະລາຍ​ ກວ່າ​ໂລກ​ບາ​ດານ​ຂອງ​ຕົນ​ ແຕ່​ອົດ​ບໍ່​ໄດ້​ຈົນ​ໃຈ​ລະ​ເມີ ​ຢາກ​ຫັນ​ໜ້າ​ເມຍ​ເກົ່າ​ສຸດ​ທີ່​ຮັກ​ຂອງ​ຕົນ​ທຸກ​ຄໍ່າ​ຄືນ.
ວັນ​ໜຶ່ງ​ທ້າວ​ພັງ​ຄີ ​ພ້ອມ​ດ້ວຍ​ບໍລິວານ​ຈິ່ງ​ໄດ້​ຕັດສິນ​ໃຈ​ ສັ່ງ​ລາ​ພໍ່​ເພື່ອຈະ​ໄປ​ຕາມ​ຫາ​ນາງ​ໄອ່​ຄຳ ​ຢູ່​ເທິ​ງ​ໂລກ​ບົນ​ບົກ​ເມື່ອ​ໄດ້​ຮັບ​ຄຳ​ອານຸຍາດ​ຈາກ​ພໍ່​ແລ້ວ, ທ້າວ​ພ້ອມ​ດ້ວຍ​ເສນາ​ອາມາດ​ກໍ​ເດີ​ນທາງ​ຈາກ​ໃຕ້​ນ້ຳຂຶ້ນສູ່​ເທິງ​ບົກ ຫຼັງ​ຈາກ​ນັ້ນກໍ​​ແປງ​ຮ່າງ​ເປັນ​ສັດ​ຕ່າງໆ​ເພື່ອ ​ສະດວກ​ກັບ​ສະຖານະ​ການ​ ແລະ​ໄວ​ຕໍ່​ການ​ເດີນທາງ​ບາງ​ບ່ອນ​ທາງ​ດີ​ພວກ​ເຂົາ​ກໍ​ແປງ​ຮ່າງ​ເປັນ​ໂຕ​ມ້າ​ແລ່ນ​ໄປ ​ເພື່ອ​ໃຫ້​ໄວ​ຕໍ່​ການ​ເດີນທາງ. ​ເປັນ​ເວລາ​ຫຼາຍ​ມື້​ຫລາຍ​ວັນທີ່​ພວກ​ເຂົາ​ເດີນ​ທາງ​ຊອກ​ຫາ​ນາງ​ໄອ່​ຄຳ​ໄປ​ເລື້ອຍໆ​. ຈົນ​ໃນ​ທີ່​ສຸດ​ກໍ​ໄດ້​ພົບ​ນາງ​ສົມ​ດັ່ງ​ໃຈ​ປາຖະໜາ​ ເອົາ​ໄວ້​ອັນ​ເຮັດ​ໃຫ້​ທ້າວ​ດີ​ໃຈ​ ແລະ​ມີ​ຄວາມສຸກ​ຍິ່ງ​ຫນັກ​ໜາຈົນ​ບໍ່​ຢາກ​ກັບ​ເມືອງ​ບາ​ດານ​ແຫ່ງ​ຕົນ.​ ແຕ່​ຍ້ອນ​ຈາກບ້ານ​ມາ​ໄກ​ຫຼາຍ​ມື້​ຫຼາຍ​ວັນ​ແລ້ວ.​ ເຫຼົ່າ​ບໍລິວານ​ທີ່​ມາ​ນຳ​ຈິງ​ຊວນ​ທ້າວ​ກັບ​​ເພາະ​ຢ້ານວ່າ​ ພະຍາ​ຜູ້​ເປັນ​ບິດາ​ ຈະ​ເປັນ​ຫ່ວງ​ແຕ່​ເຖິງ​ຢ່າງ​ໃດ​ກໍ​ຕາມ​ທ້າວ​ກໍ​ບໍ່​ຟັງ​ທັງ​ເວົ້າວ່າ​ເຮົາ​ຢູ່​ອີກ​ຈັກ​ວັນ​ສອງ​ວັນ​ກ່ອນ ​ຈຶ່ງ​ຄ່ອຍ​ກັບ​ບໍ່​ເປັນ​ຫຍັງ​ດອກ.
​ເພື່ອ​ຈະ​ໄດ້​ເຫັນ​ໜ້າ​ນາງ​ໄອ່​ຄຳ​ຢ່າງ​ເຕັມ​ອີ່ມ​ຕາມ​ຫົວ​ໃຈ​ຕ້ອງ​ການ ​ໃນ​ແຕ່​ລະ​ວັນ​ທ້າງ​ພັງ​ຄີ ​ຈິ່ງ​ແປງ​ຮ່າງ​ເປັນ​ກະຮອກ​ດ່ອນ​ໄຕ່​ຂຶ້ນ​ໄປ​ເຄືອດ​ອກ​ໄມ້​ໃນ​ສວນ​ອຸດ​ທິຍານ​ ບ່ອນ​ທີ່​ນາງ​ໄອ່​ຄຳ ​ມັກ​ມາດ​ອມດົມ​ດອກ​ໄມ້​ໃນ​ທຸກໆ​ວັນ.
ກ່າວ​​ເຖິງ​ນາ​ງ​ໄອ່​ຄຳ​ຊາດ​ນີ້ ​ໄດ້​ເກີດ​ມາ​ເປັນ​ລູກ​ຂອງ​ພະຍາ​ແຫ່ງ​ເມື​ອງ​ເພຕາ ຍ້ອນ​ນາງ​ມີ​ຮູບ​ໂສມ​ອັນ​ງົດ​ງາມ ແລະ​ປະກອບ​ດວ້ຍຄວາມ​ສະ​ເໜຫາ​ມີ​ຄວາມ​ສະຫງ່າ​ລາສີ​ ແລະ​ມີ​ຈິດ​ໃຈ​ໂອບ​ເອື້​ອອາລີ​ຈິ່ງ​ເຮັດ​ໃຫ້​ນາງ​ເປັນ​ທີ່​ຮັກຫອມ​ຂອງ​ຄົນ​ທັງຫຼາຍ. ​ເມື່ອ​ໃຫຍ່​ຂຶ້ນມາ​ເຕັມ​ສາວ​ແລ້ວ​ ພະຍາ​ຜູ້​ເປັນ​ພໍ່​ກໍ​ໄດ້​ຈັດ​ພິທີ​ຫມັ້ນໝາຍ ​ໃຫ້​ນາງ​ກັບ​ ທ້າວ​ຜາ​ແດງ​ ເຊິ່ງ​ເປັນ​ລູກ​ຊາຍ​ຂອງ​ພະຍາ​ອີກ​ເມືອງ​ໜຶ່ງ​ ພວກ​ເຂົາ​ທັງ​ສອງ​ຕ່າງ​ຝ່າຍ​ກໍ​ຮັກ​ກັນ ​ດ້ວຍ​ຄວາມ​ຫວານ​ຊຶ້ງ​ ແລະ​ບໍລິສຸດ​ໃຈ​ ຈົນ​ເຮັດ​ໃຫ້​ຍິງ​ໜຸ່ມ​ຊາຍ​ໜຸ່ມ​ເກີດ​ຄວາມ​ອິດສາ​ຄວາມ​ຮັກ​ອັນ​ຍິ່ງ​ໃຫຍ່​ຂອງ​ພວກ​ເຂົາ.
ຄືນ​ໜຶ່ງ​ນາງ​ໄອ່​ຄຳ ​ໄດ້​ຝັນ​ວ່າ​ມີ​ງູ​ໃຫຍ່​ເທົ່າ​ລຳ​ພ້າວ, ລຳ​ຕານ​ ແລະ​ງູ​ນ້ອຍ​ຫຼາຍ​​ໂຕ​ຝັ້ນ​ເລືອ​ກັນ​ຢູ່​ເຕັມ​ບ້ານ​ເຕັມ​ເມືອງ​ຂອງ​ຕົນ​ເອງ, ທັງ​​ໄດ້​ຍິນ​ສຽງ​ແຂກ​ຮ້ອງ​ແຕກ​ຕື່ນ​ຢ້ານ​ງູ​ພວກ​ນັ້ນ ​ແລະ​ຕໍ່​ມາ​ບໍ່​ດົນ​ບ້ານ​ເມືອງ​ກໍ​ກາຍ​ເປັນ​ແມ່ນ້ຳມະຫາ​ສະໝຸດ.​ ເມື່ອ​ເຫັນ​ດັ່ງນັ້ນນາງ​ກໍ​ເອົາ​ມື​ມຸບ​ໜ້າ​ແລ້ວ​ກໍ​ຮ້ອງ​ໄຫ້​ອອກ​ມາ​ ຢ່າງ​ແຮງ​ຈົນ​ສະ​ເດີ​ດຕື່ນ​ຂຶ້ນມາ​ທັງ​ຫາຍ​ໃຈ​ຫື​ດຫອດ​ເຫື່ອ​ໄຫຼ​ໄຄ​ຍ້ອຍ. ພໍ​ຮຸ່ງ​ເຊົ້າມາ​ນາງ​ກໍ​ເອົາ​ຄວາມ​ທູນ​ໃຫ້​ຜູ້​ເປັນ​ພໍ່​ຮັບ​ຊາບ, ພະຍາ​ຜູ້​ເປັນ​ພໍ່​ກໍ​ໃຫ້​ເສນາ​ໄປ​ເອີ້ນ​ເອົາ​ໝໍ​ດູ​ມໍ​ເດົາ​ມາ​ທຳ​ການ​ໄລ່​ເລກ​ຄູນ​ຄາຖາ​ເລື່ອງ​ຄວາມ​ຝັນ​ຂອງ​ນາງ. ໝໍ​ດູ​ຄົນ​ທີ່​ໜຶ່ງ​ທຳນາຍ​ອອກ​ມາ​ວ່າ:ມີ​ຊູ້​ເກົ່າ​ປາງ​ກ່ອນ​ປາງ​ຫຼັງ​ມາ​ຊອກ​ຫາ​ໃນ​ໄລຍະ​ນີ​ໃຫ້​ລະວັງ​ຕົວ​ເອົາ​ໄວ້. ຢ່າ​ໄດ້​ອອກ​ນອກ​ຫໍ​ໂຮງ​ໄປ​ເດັດຂາດ​ຈະ​ເກີດ​ໄພພິບັດ​ມາ​ຮອດ​ບ້ານ​ເມືອງ​ຂອງເຮົາ​ແທ້​ແລ້ວ. ໝໍ​ດູ​ຄົນ​ທີ່​ສອງ​ທຳ​ນາຍວ່າ​ອັນ​ນິມິດ​ຄວາມ​ຝັນ​ນັ້ນມັນ​ກໍ​ເປັນ​ລາງ​ຮ້າຍ​ແທ້​ແລ້ວ, ຫາກ​ຈະ​ມີ​ສັດ​ຮ້າຍ​ມາ​ແຕ່​ທາງນ້ຳ​ໃຫຍ່​ແຫ່ງ​ມະຫາ​ສະໝຸດ​ ມາ​ຖະຫຼົ່ມ​ບ້ານເມືອງ​ເຮົາ ​ເພື່ອ​ຊອກ​ຫາ​ລູກ​ຊາຍ​ຂອງ​ເຂົາ. ​ໃຫ້​ເຈົ້າຈົ່ງ​​ມີ​ສະຕິ​ມີ​ຄວາມ​ເມດ​ຕາ​ພາວະນາ​ເອົາ​ໄວ້​ໃຫ້​ດີໆ ​ຈິ່ງ​ຈະ​ເຮັດ​ໃຫ້​ບ້ານ​ເມືອງ​ຂອງ​ພວກ​ເຮົາ​ພົ້ນຈາ​ກ​ໄພພິບັດ​ຄັ້ງນີ້​ໄດ້. ພໍ​ນາງ​ໄອ່​ຄຳ​ໄດ້​ຟັງ​ໝໍ​ດູ​ເວົ້າ​ແນວ​ນັ້ນນາງ​ກໍ​ເກັບ​ຕົວ​ຢູ່​ໃນ​ຫໍ​ໂຮງ​, ບໍ່​ໄດ້ອອກ​ໄປ​ນອກ​ໄປ​ນາ​ທາງ​ໃດ. ຫຼາຍ​ມື້​ຫຼາຍ​ວັນ​ຕໍ່​ມາ​ກໍ​ເຮັດ​ໃຫ້​ນາງ​ຮູ້ສຶກ​ເບື່ອ​ຢາກ​ຈະ​ໄປ​ເດີນ​ຫຼິ້ນ​ເພື່ອ​ສູບ​ອາກາດ​ສົດ​ເຢັນໆ​ສູບ​ອາຍ​ກິ່ນ​ຫອມ​ຂອງ​ມວນ​ດອກ​ໄມ້​ໃນ​ສວນ​ອຸດ​ທິຍານ​ທີ່ຢູ່​ບໍ່​ໄກ​ຈາກ​ຫໍ​ໂຮງ​ຂອງ​ຕົນ, ນາງ​ຈິ່ງ​ຂໍ​ອານຸຍາດ​ຈາກ​ພໍ່​ພະຍາ​ແລ້ວ​ພວກ​ສາວ​ສະໜົມ​ ແລະ​ນາ​ອາມາດ​ຈຳນວນ​ໜຶ່ງ​ກໍ​ຖະຫວາຍ​ອາລັກຂາ​ໃຫ້​ນາງ​ໄປ​ຕາມ​ທີ່​ນາງ​ຕ້ອງການ.​ ໃນ​ຂະນະ​ທີ່​ນາງ​ໄອ່​ຄຳ​ກຳລັງ​ມີ​ຄວາມ​ສຸກ ​ແລະ​ອີ່ມ​ໃຈ​ໄປ​ກັບ​ຄວາມ​ງົດ​ງາມ​ຂອງ​ມວນ​ດອກ​ໄມ້​ໃນ​ສວນ​ອຸດ​ທິຍານ​ອັນ​ກ້ວາງ​ໃຫຍ່​ສຸດ​ສາຍຕາ​ຢູ່​ນັ້ນ, ບັງ​ເອີນ​ນາງ​ໄດ້​ຫຼຽວ​ເຫັນ​ໂຕ​ຮອກ​ດ່ອນ​ນ້ອຍ​ປີນ​ໄຕ່​ໄປ​ມາ​ຕາມ​ເຄືອດ​ອກ​ໄມ້​ຢ່າງ​ມີ​ຄວາມສຸກ, ມັນ​ໄຕ່​ຂຶ້ນ​ໄຕ່​ລົງ, ອ້ອມ​ໄປ​ວຽນມາ​ບາງ​ຄັ້ງມັນ​ກໍ​ຢືນ​ຂາດຽວ​ ແລະ​ໂບກ​ແຂນ​ມາງ​ໜ້າ​ຂຶ້ນລົງ​ເຮັດ​ໃຫ້​ມັນ​ເປັນຕາ​ໜ້າ​ຮັກ​ແລະ​ໜ້າ​ຢາກ​ຫົວ​ແທ້ໆ​.​ ເມື່ອ​ນາງ​ໄອ່​ຄຳ​ເຫັນ​ແລ້ວ​ກໍ​ເກີດ​ຄວາມ​ປິ​ຕິ​ຊົມ​ຊື່ນ​ຄິດ​ຢາກ​ໄດ້ ​ໂຕ​ຮອກ​ດ່ອນ​ນ້ອຍ​ໂຕນັ້ນມາ​ຢອກ​ຫຼິ້ນ​ໃຫ້​ສ່ວາງ​ໃຈ​ຈິ່ງ​ສັ່ງ​ໃຫ້​ພວກ​ເສນາ​ຄົນ​ໃຊ້​ທັງຫຼາຍ​ໄລ່​ຈັບ​,​ ແຕ່​ເຖິງ​ຈະ​ມີ​ເຫຼົ່າ​ເສນາ​ ແລະ​ຄົນ​ໃຊ້​ຫຼາຍ​ຄົນ​ຊ່ວຍ​ກັນ​ໄລ່​ຈັບ​ແນວ​ໃດ​ກໍ​ບໍ່​ໄດ້, ມັນ​ຫຼີກ​ໄປ​ຫຼອກ​ມາ​ຈົນ​ເຮັດ​ໃຫ້​ພວກ​ເຂົາ​ອິດ​ເມື່ອຍ, ຍ້ອນ​ຄວາມ​ຢາກ​ໄດ້ຈົນ​ໃຈ​ຈະ​ຂາດ,​ ເມື່ອ​ຈັບ​ເປັນ​ບໍ່​​ໄດ້​ນາງ​ກໍ​ສັ່ງ​ຈັບ​ຕາຍ​. ຫຼັງ​ຈາ​ພວກ​ເສນາ​ອາມາດ​ໄດ້​ຍິນ​ຄຳ​ສັ່ງ​ແນວ​ນັ້ນຈຶ່ງ​ໄດ້​ນຳ​ເອົາ​ທະນູ​ມາ​ແລ້ວ​ກໍ​ເລັ່ງທະນູ​​ໃສ່​ໂຕ​ຮອກ​ດ່ອນ​ນ້ອຍ​ໂຕນັ້ນທັນທີ. ລູກ​ທະນູ​ໄດ້​ສຽບ​ເຂົ້າໜ້າ​ເອິກ​ທະລຸ​ອອກ​ທາງ​ຫຼັງ.​ ແຕ່​ກ່ອນ​ຈະ​ຂາດ​ໃຈ​ຕາຍ​ກະຮອກ​ດ່ອນ​ນ້ອຍ​ໄດ້​ສາບ​ແສ່ງ​ໄວ້ວ່າ: ຂໍ​ໃຫ້​ຊີ້ນ​ຂອງ​ຜູ້​ຂ້າ​ໄດ້​ແປດພັນ​ກວຽນ,ຢັ່ງຢາຍ​ໄປ​ທົ່ວ​ເມື່ອ​ງຢ່າ​ໄດ້​ໝົດ​ຢ່າ​ໄດ້​ສິ້ນ​ ແລ​ະຖ້າ​ຫາກ​ຜູ້​ໃດ​ໄດ້​ກິນ​ຊີ້ນຂອງ​ຜູ້ຂ້າ ​ຂໍ​ໃຫ້ລຸບລົງ​ດິນ​ຈົມ​ລົງ​ນ້ຳ​ຕາຍ​ ບໍ່​ໃຫ້​ເຫຼືອ​ຈັກ​ຄົນ​ເມື່ອ​ສາບ​ແສ່ງ​ໄວ້​ແລ້ວ​ໂຕ​ຮອກ​ດ່ອນ​ນ້ອຍ​ຫຼັງ​ຈາກ​ໄດ້​ໂຕ​ຮອກ​ດ່ອນ​ມາ​ມອບ​ໃຫ້​ນາງ​ໄອ່​ຄຳ​​ແລ້ວ​ປາກົດ​ວ່າ​ມັນ​ບໍ່​ໜ້າ​ຮັກ​ຄື​ຕອນ​ມັນ​ຍັງ​ມີ​ຊີວິດ​ຢູ່​ເມື່ອ​ເປັນ​ແນວ​ນັ້ນ ນາງ​ກໍ​ເອົາ​ໃຫ້​ພວກ​ຄົນ​ໃຊ້​ເອົາ​ໄປ​ຄົວກິນ​ປາກົດ​ວ່າ​ຊີ້ນ​ຮອກ​ດ່ອນ​ນ້ອຍ​ໂຕ​ນີ້​ມັນ​ແຊບ​ເອົາ​ແທ້​ເອົາ​ວ່າ​ຄົນ​ໃຊ້​ຈິ່ງ​ມາ​ຖວາຍ​ນາງ​ໄອ່​ຄຳ ​ແລະ​ແບ່ງປັນ​ໃຫ້​ຫຼາຍໆ​ຄົນ​ຊີມ, ດ້ວຍ​ລົດ​ຊາດ​ທີ່​ແຊບ​ແປກ​ປະຫຼາດ ​ແລະ​ຍັງ​ມີ​ສິ່ງ​ປະຫຼາດ​ເກີດ​ຂຶ້ນອີກ​ຄືກິນ​ແນວ​ໃດ​ຊີ້ນຂອງ​ຮອກ​ດ່ອນ​ໂຕນັ້ນກໍ​ບໍ່​ມີ​ວັນໝົດຈັກ​ເທື່ອຈົນ​ຄົນ​ເກືອ​ຍທັງ​ໝົດ​ເມືອງ​ໄດ້​ຊີມ​ຊີ້ນ​ຮອກ​ດ່ອນ​ນ້ອຍ​ໂຕນັ້ນ​ໂດຍ​ທີ່​ບໍ່​ມີ​ໃຜ​ຄິດ​​ແປກ​ໃຈ​ເລີຍ.
ກ່າວ​ເຖິງ​ເມືອງ​ບາ​ດານ​ເມື່ອ​ພໍ່​ພະຍາ​ນາກ​ໄດ້​ຮັບ​ຂ່າວ​ເລື່ອງ​ລູກ​ຊາຍ​ຫົວ​ແກ້ວ​ຫົວ​ແຫວ​ນຂອງ​ຕົນ​ທີ່​ຖືກ​ມະນຸດ​ຂ້າ​ກິນ​ເປັນ​ອາຫານ​ກໍ​ເກີດ​ຄວາມ​ໂກດ​​ແຄ້ນ, ຊິງ​ຊັງ​ພວກ​ມະນຸດ​ຄື​ໝາກ​ເຜັດ​ກັບ​​ແກ່ນ​ຕາ,​ ເພື່ອ​ເປັນ​ການ​ລ້າງ​​ແຄ້ນ​ຄືນ​ໃຫ້​ສົມ​ໃຈ​ຈຶ່ງ​ໄດ້​ປ່າວ​ໂຮມ​ເອົາ​ບໍລິວານ​ພະຍາ​ນາກ​ແຫ່ງ​ເມືອງ​ບາ​ດານ​ໃຕ້​ພື້ນ​ນຳທັງຫຼາຍ​ແລ້ວ​ກໍ​ພາກັນ​ມາ​ຂວັດ​ຂຶ້ນ​ໄປ​ຫາ​ໃຕ້ຫໍ​ໂຮງ​ຂອງ​ນາງ​ໄອ່​ຄຳ​ແລະ​ຜືນ​​ແຜ່ນດິນ​ແຫ່ງ​ເມືອງ​ເພຕາ​ສ່ວນ​ໃຜ​ບໍ່​ໄດ້​ກິນ​ຊິ້ນ​ໂຕ​ຮອກ​ກໍ​ຈົ່ງ​ໄວ້​ບໍ່​ທຳຮ້າຍ​ພວກ​ເຂົາ.​ໃນ​ຂະນະ​ນັ້ນ​ເອງ​ແຜ່ນດິນ​ທັງ​ເມືອງ, ຢ້າວ​ເຮືອນ​ຜູ້​ທີ່​ໄດ້​ກິນ​ຊີ້ນ​ຮອກ​ດ່ອນ​ນ້ອຍ​ໂຕນັ້ນກໍ​ທະຍອຍ​ຫຼຸບ​ລົງ​ກາຍ​ເປັນ​ແມ່ນໍ້າ​ແກ້ງ​ອັນ​ຮ້າຍ​​ແຮງ,ຊາວ ບ້ານຊາວ​ເມືອງ​ທັງຫຼາຍ​ກໍ​ພາກັນ​ຈົມ​ນ້ຳຕາຍ​ໄປ​ຕາມໆ​ກັນ​ຍັງ​ແຕ່​ເຮືອ​ນຂອງ​ຜູ້​ທີ່​ບໍ່​ໄດ້​ກິນ​ຊີ້ນ​ແລະ​ໄຮ່ນາ​ຮົ້ວສວນ​ຍັງ​ເຫຼືອ​ໄວ້​ຄື​ເກົ່າ, ນະ​ບັດ​ນັ້ນທ້າວ​ຜາ​ແດງ​ເມື່ອ​ເຫັນ​ບ້ານເມືອງພັງ​ພິນາດກາຍ​ເປັນ​ແມ່ນຳ​ໄປ​ໝົດ​ກໍ​ຮີບ​ເອົາ​ນາງ​ໄອ່​ຄຳ​ຂຶ້ນ​ຊ້ອນ​ກົ້ນມ້າ​ແລ້ວ​ກໍ​ແລ່ນ​ໜີ​ອອກ​ຈາກ​ວັງ​ໄປ.​ ເມື່ອ​ພະຍາ​ນາກ​ພ້ອມ​ດວ້ຍບໍລິວານ​ເຫັນ​ແນວ​ນັ້ນກໍ​ບໍ່​ຍິນ​ຍອມຈິ່ງ​ພາກັນ​ຂວັດ​ດິນ​ເກື່ອນ​ນຳ​ຫລັງ​ທຸກໆ​ບາດຕີນ​ຂອງ​ມ້າ​ເພື່ອ​ໝາຍ​ເອົາ​ຊີວິດ​ຂອງ​ສອງ​ຄົນນັ້ນທາງ​ທ້າວ​ຜາ​​ແດງ​ກໍ​ເລັ່ງມ້າ​ໄວ​ຈົນ​ສຸດ​ຂີນ.​ ແຕ່​ໃນ​ທີ່​ສຸດ​ທັງ​ສອງ​ກໍ​ໜີ​ບໍ່ພົ້ນຈິງ​ຈົມ​ລົງ​ນ້ຳ​ແລ້ວ​ສິ້ນ​ໃຈ​ຕາຍ​ພ້ອມ​ກັນ. ເມື່ອ​ຄົນ​ທັງ​ມົດ​ທີ່​ກິນ​ຊິ້ນ​ໂຕ​ຮອກ​ດ່ອນ​ນ້ອຍ​ໄດ​ຈົມ​ໄປ​ໝົດ​ແລ້ວນ້ຳທີ່​ເປັນ​ແກ້ງ​ໃຫຍ່​ປານ​ມະຫາ​ສະໝຸດ​ກໍ​ກັບກາຍ​ມາ​ເປັນ​ຜືນ​​ແຜ່ນດິນ​ຄື​ເກົ່າ​ອີກ​ຄັ້ງຄື​ກັບ​ບໍ່​ມີ​ຫຍັງ​ເກີດ​ຂຶ້ນ​ເລີຍ .​ໃນ​ຊາດ​ໃໝ່​ເມື່ອທ້າວ​ພັງ​ຄີ​ແລະ​ທ້າວ​ຜາ​ແດງ​ຕາຍ​ໄປ​ເປັນ​ຜີ​ມີ​ວິນ​ຍານ​ທັງ​ສອງ​ກໍ​ຍັງ​ບໍ່​ລົດ​ລະກາ​ນຂ້າ​ຟັນ​ລັນ​ແທງ​ກັນ​ຈ່ອງ​ເວນ​ຈ່ອງ​ກຳ​ກັນ​ບໍ່​ມີ​ທີ່​ສິນສຸດ​ເຮັດ​ໃຫ້ຄົນ​ອື່ນ​ເດື​ອດຮ້ອນ​ໄປ​ນຳຢ່າງ​ບໍ່ມົ້ມບໍ່​ແລ້ວ​ຈັກ​ເທື່ອ​ຈົນ​ເດືອດ​ຮ້ອນ​ຮອດ​ເມືອງ​ສະຫວັນ​ຊັ້ນຟ້າ​ຜູ້​ເປັນ​ພະ​ອິນ.​ເຫັນ​ແນວ​ນັ້ນ​ເພິ່ນ​ກໍ​ໄດ້​ຫຼິ້ງ​ເບິ່ງ​ອານາ​ຄົດ​ແລ້​ໄດ້​ຮູ້​ວ່າ​ສອງ​ຄົນ​ນີ້​ໄດ​ຈ່ອງ​ເວນ​ຈ່ອງ​ກຳ​ກັນ​ໂດຍ​ການ​ຕໍ່ສູ້​ຂ້າ​ຟັນ​ລັນ​ແທງ​ກັນ​ໄປ​ເລື້ອຍໆ​ຫຼາຍພົບ​ຫຼາຍ​ຊາດ​ຍ້ອນ​ການ​ຍາດ​ຊິງ​ເອົາ​ນາງ​ໄອ່​ຄຳ.​ ເພື່​ອ​ເປັນ​ການ​ຍຸດຕິ​ການ​ຈ່ອງ​ເວນ​ຂອງ​ຄົນ​ນັ້ນພະ​ອິນ​ຈິ່ງ​ລົງ​ມາ​ຈາກ​ສະຫວັນ​ເພື່ອ​ຫ້າມ​ແລະ​ຊີ້​ແຈງ​ສາ​ເຫດ​ທີ່​ເກີດ​ມີ​ການ​ຕໍ່ສູ້ກັນ​ໃນ​ແຕ່​ລະ​ຊາດ​ຜ່ານ​ມາ. ຢຸດ​ກ່ອນ​ທ່ານ​ທັງ​ສອງ​ຢ່າ​ຂ້າ​ຟັນ​ລັນ​ແທງ​ກັນ​ເລີຍ​ກະລຸນາ​ຟັງ​ອຸທອນ​ດີກາ​ຂອງ​ຜູ້​ຂ້າ​ກ່ອນ. ຫຼັງ​ຈາກ​ນັ້ນພະ​ອິນ​ກໍ​ໄດ​ເລົ່າ​​ເລື່ອງ​ການ​ກຳ​ເນີ​ດຊາດ​ຕ່າງໆ​ຂອງ​ຊີວິດ​ທັງ​ສາມ​ໃຫ້​ພວກ​ເຂົາ​ຟັງ​ຜົວ​ທີ່​ແທ້​ຈິງ​ຂອງ​ນາງ​ໄອ່​ຄຳນັ້ນ​ແມ່​ນທ້າວ​ພັງ​ຄີ.​ແຕ່​ຍ້ອນ​ທັງ​ສອງ​ໄດ້​ສ້າງ​ເວນ​ກຳ​ເອົາ​ໄວ້​ໂດຍ​ບໍ່​ມີ​ຄວາມ​ອົດ​ກັ້ນອົດທົນ​ບໍ່​ມີ​ການ​ໃຫ້​ອາ​ໄພ​ໂທດ​ເຊິ່ງກັນ​ແລະ​ກັນ​ຈິ່ງ​ເກີດ​ມີ​ແຕ່​ການ​ແກ້​ແຄ້ນ​ກັນ​ໄປໆ​ມາໆ​ໃນ​ຫຼາຍ​ພົບ​ຫຼາຍ​ຊາດ​ຈົນ​ບໍ່​ມີ​ທີ່​ສິ້ນສຸດ, ອັນ​ເຮັດ​ຊີວິດ​ຂອງ​ທັງ​ສາມ​ຄົນ​ບໍ່​ພົບ​ກັບ​ຄວາມສຸກ​ແມ່​ບໍ່​ມີ​ໂອກາດ​ໄດ້​ສ້າງ​ບຸນ​ກຸສົນ​ນຳ​ເພິ່ນ​ເລີຍ.
​ເມື່ອ​ທັງ​ສາມ​ຮູ້​ແຈ້ງ​ແລ້ວ​ກໍ​ຫັນ​ໜ້າ​ເຂົ້າຫາ​ກັນດ​ໃຫ້​ອາ​ໄພ​ເຊິ່ງກັນ​ແລະ​ກັນ​ຕ່າງ​ຝ້າຍ​ຕ່າງ​ກໍ​ຊອກ​ຫາ​ທຳ​ມາ​ຫາ​ກິນ​ແລະ​ບຳ​ເພັນ​ກຸສົນ​ຜົນ​ບຸນ. ຈົນ​ໃນ​ຊາດ​ໃຫມ່​ທ້າວ​ພັງ​ຄີ ​ແລະນາງ​ໄອ່​ຄຳມາ​ເປັນ​ຜົວ​ເມຍ​ພັນ​ລະ​ຍາ​ກັນ​ຢູ່​ດ້ວຍ​ກັນ​ຢ່າງ​ມີ​ຄວາມສຸກ​ໂດຍ​ບໍ່​ມີ​ສັດຕູ​ມາ​ບຽດບຽນອີກ​​ເລີຍ. ສ່ວນ​ທ້າວ​ຜ້າ​ແດງ​ກໍ​ພົບ​ກັບ​ຮັກ​ໃຫມ່​ສົມ​ດັງ​ໃຈ​ປາຖະໜາ.

ຮູບພາບປະກອບ: ມໍລະດົກລ້ານຊ້າງ
ຂຽນໂດຍ: ນາງ ສາຍວາລິນ ບໍລະວົງ

ທີ່ມາ: ບູຮານຄະດີ ແລະປະຫວັດສາດ

2 COMMENTS

  1. ຂໍອະນຸຍາດຖາມແດ່ ເປັນເລື່ອງເລົ່າປາກຕໍ່ມາແຕ່ບູຮານບໍ ຫຼື ວ່າເປັນເລື່ອງແຕ່ງຂື້ນ ມາເພື່ອຄວາມບັນເທີງ.

Comments are closed.